 | | |
| | |
|
Spaces home  "นึกแล้วว่าคุณต้องอ่าน"PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
"นึกแล้วว่าคุณต้องอ่าน"ที่ไอ้เบสมันเขียนไว้...(ไปดูรูปกันที่ www.aibez.multiply.com)
August 15 หนังสือ ของ ฉันวันนี้ ผมอ่านหนังสือ
มันเป็นนิทานประกอบภาพ
เกี่ยวกับการเดินทางของเด็กชายคนหนึ่ง
บนรถไฟแปลกประหลาด
ภาพประกอบดูเพลินตา สีสันสวยงาม แต่บทความยังดูธรรมดา ไม่จับจิตจับใจ
แต่อย่างน้อย มันก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี สำหรับหนังสือเล่มแรกของนักเขียนคนหนึ่ง
และนักเขียนคนนั้น คือผมเอง
"Trip to the end of the world"
จากเรื่องราวแรงบันดาลใจ หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต
หนังภาพยนตร์ และบทความของเพื่อน
หนึ่งเล่มสำหรับผม รางวัลของการก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก
(แต่ ยัง คง เป็น หนึ่ง เล่ม สำหรับ ผม เท่านั้น) June 22 ดวงดาวฉันพร่ำมองแต่ดวงดาว
ดาวนับล้านเปล่งประกายเจิดจรัสเต็มท้องฟ้า
หมุนสามร้อยหกสิบองศา ฉันก็มองเห็นแต่ดวงดาว
ชั้นหลงไหลในแสงดาว
แล้วคนธรรมดาอย่างชั้น
จึงฝันที่จะไปหาดวงดาว
ฉันจึงประกอบยานอวกาศมาจากเศษไม้
ขัดมันด้วยหินทราย
เติมด้วยเชื้อไฟ
แล้วดีดมันขึ้นสู่วงโคจร
ระยะทางยังอีกไกลแสนไกล
แต่ใครบางคนบอกว่าฉันอยู่ในอวกาศแล้ว
แต่ใจชั้นบอกว่ายังไม่พอ
ดวงดาวสวยงามยังคงอีกไกลสำหรับชั้น
เชื้อเพลิงขับดันพุ่งหะยานออกไป
ในอวกาศอันกว้างใหญ่
...ดวงแล้วดวงเล่า
ดวงแล้วดวงเล่า
ฉันมีชีวิต
ฉันมีพลัง
ฉันจะทะยานไปอีกไกลแสนไกล
May 20 โอ้ เพื่อนเอ๋ย...วันนี้ นั่งอยู่คนเดียวกับจอมอนิเตอร์ที่คุ้นเคย
เป็นวันอากาศร้อนอบอ้าว ท่ามกลางการมาของฤดูฝน
แม้แดดจะร้อนแรง แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว ในสภาพแบบนี้
โอ้ เพื่อนเอ๋ย
เราเคยฝันถึงวันที่แสนหวาน
ชีวิตมหาวิทยาลัยที่แสนมันส์
ไปไหนต่อไหนร่วมหัวชนใต้
มีกลุ่มเพื่อนรู้ใจ แบกเป้ เดินป่า
กระโดดน้ำ กลางทะเลอันดามัน
ผ่านมา5ปี .. เวลาเปลี่ยนไปอย่างน่าใจหาย
ความว่างเปล่าได้ผ่านเข้ามาหลังจาก ทำตัววุ่นวายข้ามปีผ่านปี
บางสิ่งบางอย่างได้หายไป...
โอ้ เพื่อนเอ๋ย...
พวกแกอยู่ไหน...
ก่อนที่พลังแห่งวัยจะผ่านไป
ฉันอยากได้ความทรงจำเหล่านั้นกลับมา...
เรียนไอดีแสนลำบาก..
แม้ถึงจะเรียกเพื่อน
แต่ลองนับนิ้ว ได้ไม่ยากเย็น
May 11 ฉันจะเล่าถึงอนาคตที่แสนหวานวันนี้ มีชายผู้เผลอเรอ
เข้ามาพูดคุยกับผมอย่างเย่อหยิ่ง
ขีดเส้นโยงต่อเนื่องเกี่ยวกับอนาคตของผม
....
โอเคเลยไม่ต้องเป็นห่วง อีกหนึ่งปีข้างหน้า
แกจะได้ทำงานในที่ซึ่งโด่งดัง มีชื่อเสียง
ที่ซึ่งเป็นที่หมายปองของ ใครต่อใครหลายคน
อาจจะพูดได้อีกว่า ที่ที่แกจะเข้าไปอยู่
มันคือปลาย ยอดของพีรามิด ในวงการธุรกิจ
ที่ซึ่งขนานนามว่า "illusion" ชื่อแสนคุ้นหูของเอเจนซี่ชั้นนำ
เงินเดือนเริ่มต้น พูดได้เลยว่า หาที่ไหนมากกว่านี้ ไม่มีอีกแล้ว
อีกทั้งบรรดา คนที่รายล้อมแก ล้วนเป็นมืออันดับต้นต้น ของประเทศ
ที่มีคนที่ถูกขนานนามว่าอัจฉริยะแห่งวงการสร้างภาพมายาเป็นหัวเรือนำทีม
แก จะได้ทั้งความรู้ ประสบการณ์ และความร่ำรวย อย่างไม่ต้องสงสัย...
ผม นิ่งเงียบไปซักพัก
ด้วยความสงสัยจึงถามเขาว่า
แล้วผมจะต้องแลกเปลี่ยนอะไรกับสิ่งนั้น
....
ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวแก
เวลามียี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนเดิม
แล้วแต่ว่าแกจะจัดสรรมันยังไง
แต่แน่นอนว่า
ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม แกก็ต้องแบ่งเวลาส่วนหนึ่ง
ให้กับปัจจัยใหม่ที่จะโผล่ขึ้นมาในชีวิตของแก
'การทำงาน'
ตัดความต้องการออกไป งานคือ สิ่งที่อยู่เหนือ อีโก้
เขาต้องการสิ่งใด แกก็ต้องสนองตอบตามสิ่งนั้น
ไม่ยากใช่มั้ย?...
ชายผู้เผลอเรอจ้องมองผมด้วยสายตาเหมือนเขารู้อะไรบางอย่าง...
ใช่แล้ว แกจะต้องเปลี่ยนนิสัยเด็กๆของแก
เวลาเล่นเกม เวลาวาดรูป เวลาขี้เกียจ จะต้องลดน้อยลง และแน่นอน ว่า เวลา สำหรับ เธอคนนั้น จะน้อยลงด้วย ขึ้นอยู่แกจะดีล กับปัญหาที่ตามมายังไงแล้วหล่ะ... ชายผู้เผลอเรอ ตบไหล่ผมเบาๆ
ชั้นจะให้เวลาแก หนึ่งปี.. แกจงทำตามสิ่งที่แกอยากทำ ให้มากที่สุด เหยียบคันเร่งให้แรงที่สุด ก่อนที่แก.. จะกลายเป็นชั้น... ชายผู้เผลอเรอยิ้มหวาน ชั้นยังจำความฝันของแกได้.. แกเคยบอกชั้น การตื่นมา มองเห็นท้องฟ้าทุกทิศทาง มีทุ่งหญ้า ปลิวไสวอยู่นอกหน้าต่าง พระอาทิตย์ขึ้นปลายขอบฟ้า มองดูบ้านเรือนจากมุมสูง... ถ้าแกเป็นชั้นเมื่อไหร่ .. มันไม่ไกลเกินเอื้อมหรอก
ผมมองแววตาเย่อหยิ่งของเขา แล้วบอกเขาว่า สิ่งที่แน่นอนที่สุดบนโลก คือความไม่แน่นอน...
เขาหัวเราะเสียงดัง ..พูดเป็นเล่นน่า....
แล้วเขาก็เดินจากไปในความมืดของกาลเวลา
April 08 mister ignorant หัวใจผม มันด้านชา
วันนี้ ผม เพิ่งรู้ตัว
เคยเชื่อว่า
ผมเป็นคนโรแมนติก
และผมคงจะทำให้ คนที่ผมรัก มีความสุข
แต่คุณไม่รู้สึกอย่างนั้นใช่มั้ย?
วันนี้ ผมได้มองเห็นตัวเองในกระจกเงา
ผมเป็นคน ด้าน ชา
ความไม่ใส่ใจ
เป็นคำสาปของผม
ผมจะพยายาม แก้ไข
ผมจะพยายามปรับปรุง
เพราะผมรักคุณ
แต่คุณ จะรับ ผม
คนที่ต้องคำสาป....ไว้ในหัวใจได้หรือเปล่า
ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกกร่อนและสลายลงไป
Love me in the dark, and love my empty heart....
-the typhoon band
April 03 เลิฟ มี อิน เดอ ดาร์ค..แอนด์ เลิฟ มาย เอมพที่ ฮาร์ท...
บทเพลง ลอยผ่านวิทยุพร้อมกับแอร์เย็นๆในค่ำคืนหนึ่งระหว่างทางกลับบ้าน
วันที่ 3เมษายน 2551, ผมได้ทำในสิ่งที่อยากทำที่สุดแล้ว
การได้เป็น อารท ไดเรคเตอร์
และได้ทำงานจริง
ผม ฝึกงานอยู่ที่อิมเมจิแม้กซ์ ตึกรูปทรงประหลาด อยู่ริมถนน นราธิวาส
สถานที่ ที่ทำให้ผม ได้ถามตัวเองอีกครั้ง
ว่านี่ ใช่มั้ย
ที่มึงอยากเป็น
นี่ใช่มั้ย
ที่มึงอยากทำ
ผมคงได้แต่ยิ้ม และพยักหน้าเบาๆ
พี่ๆของอิมเมจิแม้กซ์ ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี
และไม่ลังเลที่จะโยนงานมาให้ช่วยทำ
ได้ออกกองถ่าย
ได้เข้าประชุม
ได้พรีเซ้นท์งาน
และสำคัญที่สุด คือ ได้วาดในสิ่งที่อยากวาด
ไม่กี่อาทิตย์
การเข้างานใกล้เที่ยง
ออกงานเวลาดึกดื่น
กลายเป็นชีวิตประจำวันแสนสุข
ก่อนกลับมานั่งเล่นเกมจนใกล้สว่าง
อัน ที่ จริง แล้ว
ผม พยายาม ทำ ตัว เอง ให้ ยุ่ง
ยุ่ง ยุ่ง ยุ่ง เข้า ไว้
ยุ่ง ยุ่ง ต่อไป
อีกซัก สอง เดือน
March 22 an airport songสนามบิน เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทาง
ผู้คนมากมาย ได้ผ่านเข้ามาและเดินทางจากไปในดินแดนอันแสนไกล
จากสถานที่แห่งนี้
อาจเป็นการเดินทางของเด็กน้อย ที่ยังไม่เคยเห็นว่าบนนั้นมีอะไร
อาจเป็นการเดินทางของผู้ใหญ่ ที่ไม่ได้ชื่นชมกับสิ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง
ได้แต่เพียงจับจ้องมองเวลา และเพชิญหน้ากับความเบื่อหน่ายของการรอคอย
และอาจเป็นการ ลาจากของใครบางคน ที่เดินทางจากชีวิตความเป็นอยู่แสนคุ้นเคย
ไปสู่ดินแดนอันเป็นปริศนา และไม่รู้ว่ามีสิ่งใดรอคอยเค้าอยู่ข้างหน้า
เทอร์มินัล
คือห้องโถงขนาดกว้าง
คนที่เดินทางมาสถานที่แห่งนี้
มักจะเพชิญหน้ากับช่วงเวลาที่สะเทือนใจ
ถ้าใครซักคนนึง ไม่ได้กลับไปด้วยกัน
ผมเคยชอบสนามบิน
เพราะส่วนใหญ่ผมมักเป็นคนนั้น
ที่ถือกระเป๋าใบใหญ่
หัวใจสั่นรัวกับการเดินทาง
แต่คงไม่ใช่วันนี้
ที่หัวใจสั่นรัว
กับการลาจาก
แม้ระยะเวลา3เดือน อาจดูไม่ยาวนาน
แต่3เดือน..
ที่ทุกเช้าตื่นมาไม่มีเธอ
ช่างแสนนาน
เวลายังคงเดินต่อไป
เพียงเพลอ ผ่านไปแล้ว5วัน
อย่างที่ได้เคยบอกกล่าวไว้
คืนนี้
ผมจะลองหลับตา
และฟังบทเพลงของสนามบิน
มันคงจะเพราะจับใจ
|
|
||||||||||||
|
|
Profile
Blog
Photos
Lists
Friends
