ผมยังคงพยายามจนถึงที่สุด

  ที่จะไล่ตามดวงดาวบนฟ้าไกล 

 

   แม้ว่าระยะทางของเราจะห่างกันเพียง2ปี

   แต่ดวงดาวที่มีชื่อว่า สกาล ศรีสุวรรณ  นั้นสุกสว่างจนแทบแสบตา

 

   หากเทียบกับ เศษ อุกกาบาตอย่างผม

   ที่อาจจะส่องแสงในสายตาคนอื่น

   แต่สำหรับผมนั้น มันช่างน้อยนิด และค่อยๆริบหรี่ลง

 

   หากในเวลา2ปี  ผมไม่สามารถเจิดจรัสได้

   คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย

   ความขี้เกียจ และ ความไร้ฝีมือ

   คงเกาะกินผมไปจนวันตาย

 

  ดวงดาวบนฟ้าไกล

 

สักวัน

  ผมจะเปล่งประกาย

  ให้ทุกคนบนดาวดวงนั้น หันมามอง