and may it last forever,

 

Today i gone to Nikko

the world heritage

tomb of noble warrior Ieyasu and temple

which is holy place among embrace of tranquil nature

Mountian so calm and the air so cold

but still, the sky is clear and warm light shining thru majestic tree

holiness is all around , i can feel

I spent the whole day in the middle of the holy mountain with myself

calm and still

 

blessed the nippon

they got very beautiful scenery when they look around

all they see must be red leaf yellow tree and bluesky

blessed me

coz I have been there

 

 

 

 

  การเดินทาง

 

  ไม่ว่าจุดหมายจะอยู่ไกลแสนไกล

   หรือใกล้เพียงเอิ้อมมือ

  ก็ต้องเป็นการเคลื่อนที่จากจุดหนึ่ง

  ไปสู่อีกจุดหนึ่ง

 

  ออกจากความคุ้นเคย

  ไกลห่างจากผู้คนที่เรารู้จัก

  และรัก...

  ได้คุยกับเพื่อนเก่า

  คนที่คอยกระซิบ ท่ามกลางความเงียบในจิตใจ

 

  ฉันเป็นอย่างไร นายเป็นอย่างไร

  แล้วฉันจะไปไหน

  หนึ่งชีวิต21ปี  กับเพื่อนซี้21ขวบ

  คงมีอะไรอีกมากให้เราได้คุยกัน

 

  ฤดูหนาว

  อากาศหนาว

  แต่หัวใจอบอุ่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 เรื่องมันเกิดขึ้น

 จากกองdvdที่มีน้าแบกมาขายจากร้าน

 ในบ่ายแก่ๆวันหนึ่งในคณะid

 บังเอิญว่ามีแผ่นนึงที่มีสีสันสะดุดตา กับชื่อที่เหมือนขนม5บาท

 อนิเมะ ญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า ปาปริก้า

 

 พูดถึงอนิเมะญี่ปุ่น โดยส่วนตัวแล้ว ผมมักมีอคติไปกับมัน

 ซึ่งมักเป็นพวกเรื่องราวเด็กเกรียน ขี่หุ่นยนต์ ปกป้องมนุษยชาติ

ไม่ก็ออกแนว รวมพลังปราบเหล่าร้าย หรือ แบบมาตรฐานที่ว่า

ฝากไว้ก่อนเถอะ!!!! แล้วก็หนีไป หลังจากที่งัด เอาพลังมหากาฬมาโชว์ซักท่าสองท่า

(เคยเจอแบบ ชี้นิ้วขึ้นฟ้า เกราะกระจายไปมาทุกครั้งที่สู้กัน งี่เง่าโคตร)

 

วนกลับมาที่ปาปริก้า กับหน้าปกสีสันสดใส

บังเอิญผมเหลือบไปเห็น สองประโยค.

"from director of Perfect Blue and Tokyo Godfather"

อันหลังเคยได้ยินชื่อแว่วๆ แต่ตามหาตัวไม่ได้ซักที

แต่อันแรกนี่ผม ได้ดูมากับสองตาของตัวเอง

 

เพอเฟคบลู นานมาแล้วเท่าที่พอจำความได้ก็ราวๆผมอยู่ม4 พี่ชายผม หยิบcd ประหลาด

น่าสงสัยมาให้ผม แล้วบอกว่าลองดูสิ

นี่มันการ์ตูนนิหว่า ผมเอะขึ้น

แต่หลังจาก90นาทีผ่านไป ความรู้สึกเหมือนได้ดูหนังดีดีหนึ่งเรื่องก็เข้ามาแทนที่

ด้วยความรู้สึกเหมือนเจอเพื่อนเก่า อย่าง Akira

 

พอเวลาผ่านไป

แม้ว่า จิบลิ จะถูกโปรโมทอย่างหนัก

จากกลุ่มเล็กๆจนเปนสิ่งสากลที่คนทั่วบ้านทั่วเมืองฮิตตามกันเป็นค่านิยม

จิบลิ ดีอย่างนู้น จิบลิ ดีอย่างนี้

แต่ส่วนตัวแล้ว ไม่ว่า โมโนโนเกะ หรือ สปิริท อเวย์

ก็ยังไม่ชวนให้ผมได้ดูซ้ำเหมือน ปาปริก้า

 

มันมีเสน่ห์ อะไรของมันอยู่นะ

ผมหาเหตุผลไม่ได้

กับเรื่องราวที่เป็นนิยายว่าด้วย

ความฝันและความจริง

หรือว่า เสียงเพลงของ ซูซูมุ ฮิราซาว่า (http://www.youtube.com/watch?v=k3ZD0zClECQ&mode=related&search=)

การเคลื่อนไหว ลำดับภาพ

และบางสิ่งบางอย่างในนั้น

อ้า ชวนหลงไหล~

วิถีชีวิตของคนญี่ปุ่น สามารถทำให้พวกเขาสร้างสิ่งสวยงามได้ขนาดนี้เลยเหรอ

 

เสี้ยวสวยงามของความเป็นญี่ปุ่น

 ขอให้ผมได้สัมผัสบ้างได้มั้ย