วันนี้ นึกคึก กะ ป้อ และโอ  กะจะหาอะไรทำเพื่อสร้างเงิน เลยตกลงกันที่การขายเสื้อ

   โดด สตู graphic ไปซื้อเสื้อเปล่าๆ จาโบ๊เบ๊ ทาวเวอร์ มาสกรีนเอง

ชิ่งกลับบ้านแต่หัววัน กะ ไอ้โอ มาศึกษา วิธีซิลค์สกรีนที่บ้าน

 

  ก็ แปลกใจ 

 

20ปีที่ผ่านมา เราไม่เห็นรู้เลยว่าที่โรงงานบ้านเราเองสามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้ตั้งหลายอย่าง  วัตถุดิบ ที่ทำเงินได้ เยอะแยะมากมาย

                          แต่เราก็มองข้าม 

 

คุณแม่  คุณพ่อ คุณน้า รวมถึงพี่คนงาน พวกเขามีอะไรหลายอย่าง ที่อยากถ่ายทอด

 

แต่เราก็มองข้าม 

 

                                 พรุ่งนี้  ฉันจะหยิบแผ่นสกรีน ขึ้นมาปาดอย่างสบายอารมณ์

 

                                                                .ว่าแต่.....พรุ่งนี้  ฉันยังมองข้ามอะไรอยู่รึเปล่า?......

 

 

 

 

 

 

 

      วันนี้  ไป ดู save da last piece มา   

เริ่มไปด้วยอาการเปลี่ยว  ชวนใคร ใครก็ไม่ไป    เลยไปกะพี่ชายแทน   เปลี่ยวโคตร   พอไปงานดันมีบัตร7ใบ ให้ตายดิ จะเอาไปเช็ดหน้ายังได้เลย   เลย กะแจกคนที่มารอลุ้นบัตร    แต่ก็เจอแนนซีด  และก็ เพื่อนๆแนนซีด อีกมากมาย 

บัตรเลยได้ทำหน้าที่ของมันอย่าง   สมเกียรติ

 ดู save da last piece จบ   ก็เปลี่ยว

จะไปนั่งเล่นกะ ป้อป กาย  ก็ไม่ทัน พวกแม้งรีบ

และกูก็ ไปให้พวกแม้งมารอเก้อที่ หนามจุ้บอีก โคตรแย่เลยกกู

แต่ยังไงพวกเพื่อนๆแม้งก็ไม่รู้จัก   เพื่อนพวกเราดูจริงใจกว่าเยอะ

 

 

กลับบ้าน   ก็ไม่มีคนอยู่

  เปิด คอม เนท ก็หมด

โทรศัพท์ไปหาเพื่อนเก่า ก็โดนเหตุการณ์โหด  (ไม่รู้คิดไปเองเปล่า  แต่เธอโหดมาก)

      

                                                          เปิดไฟ  ทิ้งตัวลงนอน

 

 

 

                                                                                .........   เอ้ะ   ในที่สุด กูก็ไม่มีใครนี่หว่า

 

                                                                                                      เอ้ะ  ก็ไม่มีใครอยู่แล้วนิ

 

                                                                                                                    เอ้ะ ...

                                                                     ความรักดีดี  มันหายากขนาดนี้เลยเหรอว่ะ  

 

 

                        เปลี่ยวจัง เว่ะเฮ้ย

                                                             

       

 

 

 

  สาวน้อยไร้เดียงสา ผู้ศรัทธาในความรัก  ได้เดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยอย่างสดใส

 

ชีวิตมหาลัยเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับนักเรียนจากโรงเรียนหญิงล้วนอย่างเธอ สิ่งที่เธอคาดหวังไว้คือการมีชีวิตนิสิต

อย่างมีความสุข  

 

เธอน่ารัก    นิสัยดี  และร่าเริง   เธอทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างเธอ สัมผัสได้ถึง ความสุข   ความสุขที่ปล่อยออกมาจากตัวเธอ

 

และเธอ ก็เป็นที่รูจัก   เป็นที่หมายปอง ของบรรดาเพื่อนๆ และรุ่นพี่ หลายชั้นปี 

 

สุดท้ายแล้วก็มีหนุ่มหล่อ บุคลิกดี วาจาคมคาย ครอบครองหัวใจของเธอได้

......เธอรักเขามาก

แต่เหมือนกับหนังสือหนึ่งเล่ม 

เมื่อเขาอ่านจบ   เธอก็ถูกทิ้งขว้าง

 .......เธอเสียใจ และผิดหวัง ในความรักอันบริสุทธฺ ของเขาและเธอ

 

ทันใดนั้นเอง  ชายหนุ่มคนที่สองก็เข้ามา  

แต่เธอ ยังไม่สามารถ มอบความรักให้เขาได้   เพราะกลัวว่า มันจะแตกร้าวไปกว่าครั้งก่อนๆ

เธอจึงเก็บมันไว้ และดูใจผ้ชายคนนี้อยู่ห่างๆ

.......และแล้วชายหนุ่มคนที่สาม   คนที่สี่ ก็เข้ามา

....คนที่ ห้า   คนที่หก   คนที่เจ็ด.....

   .....แต่เธอ ไม่อยากจะมอบหัวใจให้ใครนอกจากคนที่เธอรักจริงๆเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้ยพวกมึง    รู้จัก (...)รึเปล่า   คณะ....เนี่ยอ่ะ สวยโคตรๆ

          เฮ้ยคุ้นๆว่ะ

 

         อ่อ!!! ...ไง   ที่แม้งโคตรแรดอ่ะ

   ทำไมว่ะ ออกจะน่ารัก

เชี่ย แม้งเปลี่ยนผู้ชายเป็นว่าเล่นเลย เดือนละคน สองคน บางทีแม้งเปลี่ยนอาทิตเว้นอาทิตเลยว่ะ

                         เฮ้ย   ขนาดนั้นเลยเหรอมึง

  จริงๆนะ เพื่อนกูรู้จักมา

                               เฮ้ยๆ เพื่อนกูก็เคยเล่า   แม้งไม่ไหวว่ะ   หน้าตาก็ออกจะดี   มีการศึกษา แต่ทำตัวโคตรต่ำ

            ถ้าเขามาเปนแฟนมึงเอาเปล่าว่ะ

                                 เอาสิว่ะ แต่กูไม่จริงจังหรอก   อยู่กับพวกแบบนี้   เครียดตายห่า

     เสียดายว่ะ   ร่านไปหน่อย

 

                          ................นี่พวกคุณครับ

                            ....หือ

                                                

 

 

    ....พวกคุณเป็น'พ่อ'เขาเหรอครับ  ถึงรู้จักเขาดีอย่างเงี้ย

 

 

 

(เหตุการณ์ สมมตินะเว่ย บังเอิญแว่บเข้ามา   อย่าคิดใส่สีใส่ชื่อกันเอง)

 

 

              

 

  

 

 

 

   ในที่สุด  เธอก็มา ลมหนาวที่รัก

 

           ฉันเฝ้ารอเธอมานานแสนนานรู้มั้ย    ตั้งแต่วันที่31ตุลาผ่านไป ฉันนึกว่าพรุ่งนี้เช้าฉันจะเจอเธอ

..............แต่เธอก็ไม่มานะ 

 

 

         ไม่เป็นไรหรอก เพราะสุดท้ายเธอก็มาจนได้

  ฉันคิดถึงเธอจัง

 

เธอช่วยทำให้ เวลาขี้เกียจในห้องน้ำตอนเช้า ของฉันสั้นลง   แม่ฉันคงดีใจมากเลย

และเธอก็ยังทำให้ฟ้ามืดเร็วขึ้นด้วย    ทำให้ต้องคอยนึกอยู่บ่อยๆว่า เอ้ะนี่ดึกรึยัง

 แถม  เธอทำให้ฉันรู้ว่าแสงแดดมีค่าแค่ไหน

ทำให้ฉันยิ้มรับแสงที่ส่องประปรายทางเดินได้อย่างสุขใจ

แล้วเธอรู้มั้ย  ว่าเธอทำให้ทุกสิ่งทุกอย่าง  รอบตัวฉันสวยงามขึ้นมากเลย 

เธอพาลมอ่อนๆ  มาทำให้ทุกสิ่งขยับเคลื่อนไหว  เบิกบานยิ้มรับการมาถึงของเธอ

เธอเปิดท้องฟ้าครามให้โล่งและลึก สดชื่น   ขับไล่ความมืดหม่นของเมฆฝนออกไปจากวันก่อนๆ

และเธอก็ช่วยพัด เส้นผมของสาวๆทำให้โลกใบนี้ดูสวยงาม ...โคตร  หึหึหึ (แหม อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันรักเธอจริงๆ)

 

 

   วันนี้ ฉันเดินกลับบ้าน คนเดียว

                                                                                       ฉันรู้ว่าเธออยู่ใกล้ๆฉัน  

                        

 

                                  เธออยู่ข้างฉันเสมอ  ฉันรู้สึกได้

 

 

                                                .......แต่ฉันกอดเธอไม่ได้   ลมหนาวที่รัก

 

                                                                                                                       

 

 

 

 

 .......หนาวจัง

                                                            

   

 

                                    

 

 

 

เออ  เพลงเนี้ยแหละ

 

เนี้ย ที่ฟังอยู่ตอนนี้อ่ะ

     ฟังแล้ว   รู้สึกแปลกๆอ่ะ  จังหวะแปลกโคตร  ชอบอ่ะชอบ   ตอนแรกกะเอา เพลงglociri ของ sigur  อัลบั้ม takk อ่ะ (เพลงicelander  อยากบอกว่าmvโดนสรูดๆ เรื่องราวของพวกเด็กที่เดินทางไปสู่หน้าผาแล้วพวกเขาก็ออกบิน สวยโคตรๆ) แต่ดั้นไม่มีให้โหลดฟรี  เลยต้องหา อะไรเทียบเท่า....เพลงนี้ก็พุดมา  ครั้งแรกได้ยินจาก fat  ไม่ได้ฟังว่ามันมีความหมายว่าอะไรหรอกนะ  แต่พอรู้ตัวอีกที ทั้งร่างกายก็ขยับไปตามจังหวะซ้ำๆ ของเพลงแล้ว   พอฟังๆ เข้าจริงๆ  ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเหนว่ายังไงนะ  แต่ของเราแล้ว......เฮ้ยแม้งเจ๋งว่ะ

 

 

   

                " แค่เพียงความทรงจำ........ที่เคย......"

                                                                                        "      ที่ฉันและเธอเคยมีต่อกัน....."

 

 

 

 

   

   ในที่สุดความรักของคนสองคน ก็เดินมาถึงปลายทางของมัน   แม้เขาจะเคยสัมผัสได้ถึงสัญญาณ ที่คอยบอกให้เตรียมตัวและเตรียมใจ             ....แต่เขาก็ไม่อาจลืมเธอได้    

    

เขายังไม่พร้อมที่จะมองเห็นภาพเธอเดินจากไป    

ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกความทรงจำ ทุกช่วงเวลาแห่งความสุข    กลับทำร้ายจิตใจเขาทุกครั้งยามเขาหลับตา

 

 

      เหตุและผล ไม่มีจริง  และสัมผัสไม่ได้ในสถานการณ์นี้ 

เพราะเขารักเธอ   และยังไม่พร้อมที่จะลบเธอออกไปจากความทรงจำ  

 

  เขานั่งลงบนพื้น   

 

                              ก้มลงเช็ดคราบน้ำตา   แล้ว คอยบอกคอยเตือนตัวเองว่า          

 

         "   แค่ลืม   "

                                                                   "  .......... แค่ลืม  "

                                               

 

 

 

  ว้าก แถไปซะนั่น     เพ้อจริงเลยกู

     

 

 

 

     

 

เฮ้ยจึ่ง

   อะไรของมึง

กูมีความลับว่ะ

   เออ ก็ว่ามาดิ

ก็วันเนี้ยอ่ะนะ กูไปโรงเรียนเก่ากู มาเว่ย แล้ว...

   หือ..

.....แม้ง  กูเห็นว่ามึงเป็นเพื่อนสนิทกูนะเนี่ย กูจึงบอก

    อะไร อะไร

มึงต้องไม่บอกใครเลยนะเว่ย

   เอ้อน่า กูเหยียบไว้เลย ว่ามาดิ

ก็ พอกูไปโรงเรียนเว่ย  มีคนชวนกูไปเป็นเพื่อน เค้าจะไปบอกรุ่นน้องเกี่ยวกับจุฬาวิชาการเนี่ยแหละ.....

   ........ ต่อดิว่ะ

ห้ามไปเล่าต่อเลยนะเว่ยย

   กู ไม่ เล่า ให้ใครฟังหรอกน่า  พูดมาเด่ะ เว่ะเฮ้ย

มันเป็นความลับนะ  ความลับของมึงกับกู เท่านั้น

  ... ลีลาว่ะ ยิ่งกั้ก ยิ่งอยากรู้นะเนี่ย เยรคม่อน

อยากรู้มากล่ะสิ...ฮ่าฮ่า    มันเด็ด โคตร อ่ะ

    ถ้าไม่เด็ด จะโดนเตะเลยเนี่ย

ก็พอ  กูไปพูดๆเสรจ แล้วทีนี้ ......

    ........

......

    อะไรของมึง??????

มันเป็นความลับว่ะ

    เออ ก็ความลับดิว่ะแม้ง

ก็เป็นความลับไง

   ถูกของมึง...เอ้า เล่าต่อแสรด

......

   ......

.....หึหึหึหึ

   ...............อ่อ ....หึหึหึหึ

มึงเข้าใจยัง

   ฮ่าฮ่า   จะไปเข้าใจกับผีอะไรของแกฟร้ะ

เพราะมันเป็นความลับไง

   เออ ความลับ

....จุ้ จุ้

   แหะแหะ  ไอ้กล้วยเอ้ย

 

 

 

                                                       Can You Keep a Secret?----

 

                                                                                                       No, You can't

 

                                                                            เพราะถ้าคุณพูดความลับออกไป  มันก็จะไม่เป็น'ความลับ'อีกแล้ว

 

 

 

 

 

              ....เกือบ8เดือนแล้วสินะกับประโยคนี้     ทุกครั้งที่เจอ   ภาพวันนั้นก็แว่บเข้ามา

 

 

 

 

                   สวยจังเลยบนนี้

 

           ใครจะไปรู้ว่า  ท่าเรือตอนกลางคืนมองไปจากทางด่วนจะสวยอย่างนี้เนอะ

 

                   อยากจะตะโกนดัง ดังจัง

 

            ก็เอาสิ    ไม่มีใครได้ยินหรอก

 

                   เบส~~!

 

            ....อ้าวไหงเป็นงั้น

 

                   ฮิฮิ

 

            ที่นี่ เรากะจะให้แฟนเรามาดูคนแรกนะเนี่ย

 

                  แหม ๆ โรแมนติกจังนะ

 

           ........ นั่นสินะ.......

 

                  

 

 

                          ................................. เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำ ดีจัง     แอบรักไปแว่บนึงเลยนะเนี่ย

 

                                                                                                                    ขอบคุณนะ               

 

 

 

  กาลครั้งหนึ่งไกลออกไปในจักรวาลอันกว้างไกล   ท่ามกลางหมู่ดาวอันน้อยใหญ่  ทั้งส่องสว่างและมืดหม่น

ภายใต้ความเงียบสงัดของหมู่ดาว  พวกเขาคุยกันอย่างช้าช้า   พูดกันถึงเรื่องราวทั่วไป  และไม่สำคัญ  ชีวิตของหมู่ดาวเป็นไปอย่างสงบ  เดินทางหมุนวน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างนี้เรื่อยไป

 

  มีดาวหนึ่งดวง หลงไหลในความงามของดาวฤกษ์ ที่เจิดจรัสและพร่างพราว  ผิดกับตัวเองที่มืดมิด  เธอเฝ้ามองดูแสงสว่างอย่างอิจฉา  และหวังว่าซักวัน เธอ จะงดงามอย่างดาวดวงนั้นบ้าง  

แต่ดวงชะตาเหมือนเล่นตลก  แม้เวลาผ่านไปนานเท่าไร  ตัวเธอก็ไม่งดงามซักที ได้แต่หมุนวนเวียน  อยู่รอบวงโคจรของเธออย่างทรมาน   

    

  ในวันหนึ่งขณะที่เธอกำลังฟังดาวเคราะห์รอบข้างพูดคุยกัน เธอ สังเกตเห็นแสงสีฟ้า ที่สวยสดและงดงาม ซึ่งกำลังมุ่งหน้าผ่านมาวงโคจรของเธอ 

 

                           เธอเฝ้าจับตามองแสงนั่นอย่างสงสัย 

เหมือนอยู่ในมนต์สะกด เ ธอ ไม่อาจละสายตาไปจากแสงสวยงามดวงนั้นได้เลย

 

และแล้วช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึง

 

 

                           ..........................................   การมาเยือนของแสงสว่าง

 

คุณเป็นใคร         เธอตะโกนถามแสงสีคราม อย่างตื่นเต้น

   ฉันคือดาวตก 

คุณสวยงามมากรู้มั้ย   สวยกว่าดวงดาวฤกษ์พวกนั้นอีก

   ใครๆก็พูดกับฉันแบบนั้นเหมือนกัน  แม้กระทั่งดาวฤกษ์เอง

ทำอย่างไรฉันถึงจะสวยได้เหมือนคุณบ้างหล่ะ

    เธอต้องไม่หยุดนิ่ง

ฉันต้องไม่หยุดนิ่ง?

    .........................และแล้วดาวตกก็เดินทางผ่านไป

ทิ้งไว้แต่แสงสีครามอันงดงามที่เธอไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนตลอดชีวิตของเธอ

 

 

 

ดาวเคราะห์ดวงนั้นได้ยินคำพูดของดาวตก  เธอจึงพยายาม    พยายามเคลื่อนที่ให้เร็วกว่าดาวเคราะห์ดวงอื่น

แม้ว่าเป็นสิ่งที่ยาวนานและทำได้ยากลำบาก  แต่เธอ ก็ทำต่อไป  

   เธอเหนื่อยล้าแต่ไม่เคยหยุดนิ่ง

หมู่ดาวรอบข้างต่างขบขัน ว่าสิ่งที่เธอทำนั้นไร้สาระ  และไร้ค่าสิ้นดี 

    แต่เธอก็ไม่สนใจ

 

 

 

 

......ช่วงวงโคจรของเธอ จึงสั้นกว่าดาวเคราะห์ ดวงอื่นๆ

เธอ หมุนเร็วขึ้น และรับแสงของดาวฤกษ์ได้มากขึ้น มากขึ้น 

 

 

เธอจึงโดดเด่นกว่าดาวเคราะห์ดวงอื่นๆรอบข้างเธอ

แต่กลับไม่เจิดจรัสเหมือนดาวตก ที่เคยได้พบมาซักที

 

 

 

 

 

....................................   ไม่มีวัน  จะสวยงามได้เหมือน ดาวตก    ..... 

          ซักที  ...........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                      

 

 

 

 

 

 

 

 

ไอ้เบสขี้เกียจเขียนบล้อกอ่ะ

 

แต่อยากบอกให้เบสรู้ว่าที่ผ่านมาเกิดไรบ้าง

 

                            ลอยกระทง

 

      เกษตร

                          tcdc   เอ็มโพเรียม

                

  2046

                                 เพื่อนๆลาซาล

 

              เกรดแย่ว่ะ

                                              ความสุขกลางถนนวันรถติด

  

และเธอ   

                 

 

เออ ถ้ามึงอ่านก็คงรู้ว่าแปลว่าอะไรนะ    ไปแล่ะหุหุหุ    

     

 

อ่อ   เนตหมดอ่ะ เลยม่ะได้อัพบล้อก

  เรื่องราวที่ผ่านมาเปนไงบ้างก็มา                จะเล่าให้ฟัง

 

หมู่นี้นอนหลับในห้องโคตรบ่อย   ถ้ามองจากหน้าห้องก็จะมี3คนที่จะนอนหลับ  กู โอ ไอ้ป้อ   ไม่ได้ง่วงไรหรอก ใช่ว่าจะอยากหลับด้วย แต่ไม่รู้ดิ มันเปนไรว้ะ อยู่ดีดี ก็ง่วงไปซะงั้น อยากตั้งใจเรียน แต่ อยู่ดีๆ มันก็หลับโดยไม่รู้ตัว

 

   วันที่9 เปนวันเกิด   โคตรดีเลยที่มีคนจำได้  ขอบคุนนะ   เพื่อนๆเก่าโทรมา แฮป   ยิงแมสเสจ เตมไปหมด ซึ้งใจจริง

เอา ฟองดูว์ ไปทำกินกันตอนเที่ยงๆ อิ่มโคตร   ตกเยนก้อไปไหนมาไหนกะเพื่อนๆ 

 

งานกราฟฟิค   เทอมนี้ได้เรียนแล้ว ชอบจัง    มันเปนไรที่ท้าทายดี   เปนงานที่แบบต้องใช้ความคิด เล่นกับสิ่งที่สัมผัสไม่ได้ เหมือนแบบคุนกำลัง ตะลึงในอะไรสักอย่าง หลงไหลและชอบในสิ่งนั้น แต่อธิบายไม่ได้เพราะอะไร   เหมือนอ่านบทความสักหนึ่งบท แล้วช่วงเวลาที่สมองได้ประมวลข้อความที่ได้อ่านไป...... ทุกอย่างจะหยุดนิ่ง 

งานที่เล่นกับอารมณ์ และความคิด โคตรชอบอ่ะ    แต่ไม่รู้ว่า ความสามารถเราจะมีขนาดนั้นมั้ย   ผมจะพยายามค้าบ

 

งานทอผ้า   งงโคตร    เล็กจิ๋ว  เหนื่อย    แต่สำคัญเหนือ สิ่งอื่นใดๆ   กูแพ้ฝุ่นผ้า!

อาจาย์วิชัย โหดโคตร   เห็นตอนแรกเหมือนเปนอาจาย์ เกย์ผู้ละเอียดอ่อน แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด  พี่ๆเค้าบอกกันไว้

 

งานอินทีเรียยยย     iD เรียนสน.!    ให้ตายดิ โคตรเป็ดเลย    อาจารย์ไปรมาและเพื่อน   โหดมาก  ละเอียดสูดๆแต่สวยอิอิ

 

เทอมนี้3สตู แต่ก็ เหมือนมันยังน้อยๆแหะ เหมือนว่า ปี1เทอม1 เหนื่อยที่สุดแล่ว

เรียนไอดี   แล้วไม่ค่อยได้กลับไป สถ เลย   พอกลับไปมันก็รู้สึกแปลกไม่เหมือนแต่ก่อน   เพื่อนๆที่ไม่เจอหน้ากันก็รู้สึกสวยขึ้นไปกันหมด เอ้ะยังไงกัน 

 

เมื่อวานฉลองยี่สิบไปบริคบาร์ ข้าวสารกะไอ้กาย จ๋าย พรึกและคริส   เซงโคตร   มีแต่เกย์กะป้า  ...ต้องไปหาที่ฉลองยี่สิบที่อื่นแล่ะ

 

วันนี้นอนตื่น4โมงเยน ให้ตายดิ4โมงเยน   .....ทำลายสถิติมาก   ไปกิน aki ไรซักอย่างเปนบุฟเฟ่ญี่ปุ่นแถวพระโขนงฉลองวันเกิดกับครอบครัวและพี่เม้ย    และน้องๆสาว   เจอ  พวกเพื่อนพีช ซวง  ก้อ ทักทายๆ   แจงอ้วนเหมือนเดิมน่ารักดี แต่ภัคสวยขึ้นมาก  แต่คุยกันแปปเดียวเลยไม่ค่อยได้รู้จัก เพื่อนๆแจงเท่าไหร่

 

เพื่อนรัก และ รักเพื่อน  เปนคำที่ดีเนอะ  

                                                             อย่าไป'รัก'เพื่อน ล่ะกัน

 

 

   

 

 

         เปนวันหนึ่งวัน              

                                  ที่เพิ่มจำนวนเลขให้อายุ

      

 

 

  แต่ เหมือนกับอีกหลายๆวัน

 

                            ที่ท้องฟ้า สดใส สวยงาม

 

 

 

                     และเราก็เดินต่อไป  เดินต่อไป  .....พร้อมกับความทรงจำ และผู้คนดีดี  ตลอด20ปีที่เลยผ่าน

      

 

ขอบคุณทุกคนที่ได้เข้ามาสร้างสิ่งดีดี ให้ผมตลอดเวลาที่ผ่านมาครับ 

                                                                               

ไอ้เบสๆ

   ไร จึ่ง

กูว่า มึงไม่เขียน งงไปหน่อยเหรอว่ะ ไอ้บล้อกเนี่ย

   งงเหรอ ไม่งงนี่ กูเข้าใจนะ  

แต่บางคนเค้าอ่านกันไม่รู้เรื่องอ่ะ

   อ้าว   ก็นี่มันไดอารี่ ฉานนิ กูอ่านเอง  ไม่ใช่หนังสือพิมพ์ซะหน่อย

ก็จริงว่ะ  เอ้ยแต่บางเรื่องกูเข้าใจนะเว่ย

  เออ ก็มึงเป็นเพื่อนสนิทกูไง

แน่สิว่ะ อยู่กับมึงมาเกือบ20ปี 

  ยังดีนะ  ที่ไม่มีข่าวว่าเป็นคู่เกย์ กัน

เชี่ย จะเป็นไปได้ไงว่ะ หึหึหึ

 

 

 

เพลงของลมหนาว  ดังขึ้น       บทเพลงรักเพลงแรก   ที่คุ้นเคย

     

 

       มีคนบอกกันว่า  โลกนั้นสวยอยู่แล้ว 

                                               แต่จะสวยยิ่งกว่าเดิมเมื่อเรามองจากดวงจันทร์

 

       ฉันเลยเดินทางไปดวงจันทร์

 

                                          

                                                                        

                        แม้ว่าเราจะเคยไกลห่างกันไป

                                                           แต่เราก็โคจรมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

 

ซึ่งเราไม่รู้ว่ามันจะยาวนานแค่ไหน  

หรือมันจะเป็นอย่างไร

ไม่ว่าพรุ่งนี้ ฉันจะมองเห็นดาวสีครามดวงนั้นอีกหรือไม่

 

                       ...วันนี้ฉันมีความสุข ที่สุด