| Bez 的个人资料"นึกแล้วว่าคุณต้องอ่าน"照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
11月27日 here and thereวันนี้ เวลา11.30 ผมจะเดินทางสู่ฮ่องกง จากสนามบินสุวรรณภูมิ
เป็นการเดินทางออกนอกประเทศไทยหลังจากไม่ได้ไปไหนมาตั้งแต่ไปออสเตรเรียตอนม.2
การเดินทางใช้เวลาไม่น่าเกิน3ชั่วโมง
ดังนั้นแดดของวันใหม่ ที่ส่องเงาเมฆอยู่ใต้เท้าของเรา
ผมคงไม่มีโอกาสได้เห็น
7 วัน คือระยะเวลาทั้งหมดที่ผมจะได้ไปเห็นโลกใบใหม่
บนผืนแผ่นดินแดนมังกรที่เลื่องชื่อด้วยความสามารถทั้งด้านการdesign และศิลปะ วัฒนธรรม
บนเกาะเล็กๆที่เป็นสถานที่ผสมผสานอารยธรรมตะวันออกและตะวันตก
คงมีอะไรหลายอย่างให้ได้เรียนรู้และจดจำ
และมีอะไรหลายๆอย่างให้ได้พบเห็น
ขอหลบเวลา
ไปใช้ชีวิตอย่างสบายๆไม่ต้องคิดถึงงานและการบ้านซักหนึ่งอาทิตย์
ไปกินอาหารแปลกๆซักเจ็ดวัน
และไปเดินบนถนนชื่อประหลาดๆซักหนึ่งสัปดาห์
ที่นี่และที่นั่น
อาจไม่ห่างไกลมากนัก
แต่เสียงโทรศัพท์คงส่งผ่านข้ามทะเลไปไม่ถึง
บางทีอาจจะต้องเขียนจดหมายผูกขานกพิราบ
หรือม้วนข้อความใส่ขวดแล้วโยนลงทะเล
เราอาจจะติดต่อกันได้!
แต่คงไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้มั้ง
ใช่มั้ย?
7 วันแน่ะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ คิดถึงนะ
kk9 กระต่ายน้อย ฮิคาริจัง ปุ๋ย ปุ๋ย
คิดถึงนะ
11月24日 KINGDOM HEART ลึกสุดใจเพลงSanctuary ของ Utada Hikaru ที่หลายคนได้ฟังดีๆจะมี ประโยคที่ว่า 'วองอัวนาทนีทฟาอีโรมดีนไอ้' ซึ่งถ้านำมาเขียนจะได้คำว่า
I Need More Affection Than You know ...
ช่ายใครๆก็รู้ ผมยังชอบที่เค้านำdialog มา ทำย้อนเป็นภาษาต่างดาวแบบนี้ ซึ่งฟังๆดูแล้วก็เก๋ดี
แต่...
มาวันนี้ ไอ้เบ ส่งไอ้นี่มาให้ดู...
http://www.youtube.com/watch?v=dFmA1FcLi_Q โอ้แม่เจ้า ...เขาทำถึงขนาดนี้เลยเร้อ(ยิ่งประโยคโซระ พูดตอนสุดท้าย)
เมื่อมีใครซักคนที่ว่างจัดและขี้สงสัย เขาได้ลองทำการ ย้อนเพลงดู...
เขาพบเรื่องราวใหม่ และคำหลายคำที่ซ่อนไว้ในบทเพลง
รวมถึง คำที่โซระพูดขอโทษนามิเนะ ในตอนแรกกกของเรื่อง
(http://www.youtube.com/watch?v=wb1LFARI-R4&mode=related&search=) อันนี้ต้นฉบับไตเติ้ล และเพลง sanctuary ของจริง
อ่านมาถึงตอนนี้ หลายคนอาจจะสงสัยว่า เอ้ะ ไอ้ Kingdom Heart นี่มันคืออะไร..
kingdom heart เป็นเกม action rpg ที่เท็ตซึยะโนมูระ แห่งsquare คนออกแบบคาแล็กเตอร์ให้กับไฟนอลแฟนตาซี่และอีกหลายๆเกมในช่วงที่ผ่านมา
กระโดด เข้ามาเขียนเนื้อเรื่องและควบคุม production แบบเป็นการส่วนตัว(ซึ่งในอนาคต เขาจะไปคุมหนึ่งในไตรภาคของFF13)
บอกกล่าวเรื่องราวการเดินทางของเพื่อนสามคนที่เดินทางจากบ้านเกิดของตัวเองสู่โลกกว้าง(แบบไม่ตั้งใจ)
ฮิคาริ โซระ และริคุ หนึ่งสาวและสองหนุ่ม ผู้อาศัยอยู๋ในเกาะเล็กๆแห่งหนึ่งใกล้โผ้นออกไปกลางทะเล
พวกเขาเป็นเหมือนเพื่อน พี่น้อง และครอบครัวในเวลาเดียวกัน
และบางที ความสัมพันธ์ของ โซระและฮิคาริ หรือของ ริคุ กับฮิคาริ อาจจะลึกซึ้งกว่าที่ทั้งสามคนรู้
แต่แล้วเกาะแห่งนี้ก็ดูเหมือนจะเล็กเกินไปสำหรับพวกเขาทั้งสาม
โซระเด็กหนุ่มผู้ร่าเริงออกปากชวนฮิคาริและริคุ ถึงการเดินทางไปสุดขอบฟ้า
สิ้นสุดเส้นสีครามนั้น ฉันว่ามันต้องมีอะไรซักอย่างรอเราอยู่
แต่ริคุเด็กผู้ชายผมยาวสีขาว ปฏิเสธเรื่องราวไร้สาระ และยืนยันว่า เขาจะอยู่ที่นี่ต่อไป
ทั้งสองคนทะเลาะกันอย่างรุนแรง จนฮิคาริต้องไกล่เกลี่ยให้สงบลง
คืนนั้นเองโซระฝันว่าได้ยินเสียงประหลาดที่ใต้ถุนบ้าน
ที่ซึ่งมีประตูที่ไม่เคยถูกเปิดออก กับภาพเขียนเรื่องราวของเขาและฮิคาริบนกำแพง
โซระเดินลงไปสำรวจก็พบกับบุรุษลึกลับในผ้าคลุมพูดถึงเรื่องประตู และคิงดอมฮาร์ท
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง..
แล้วพายุก็มา
ครั้งนี้หนักหนากว่าที่เขาเคยพบมาก่อน
พายุมืดหมอกสีดำพัดพาทุกอย่างหายไป
รวมถึงฮิคาริ และริกุด้วย...
โซระ ตื่นขึ้นมา พบเพื่อนสองคนที่ชื่อโดนัลด์และกูฟฟี่...(คุ้นหูมั้ยล่ะ)
ณ ดินแดนแห่งไหนก็ไม่รู้
ท่ามกลางความสับสน โซระได้เข้าใจว่าตอนนี้เกิดภัยพิบัติไปทุกๆที่
ประตูคิงด้อมฮาร์ทถูกเปิด ทำให้ ความมืดมิด(Heartless)ออกมารังควาญทุกๆอาณาจักรในจักรวาลนี้
....heartless คือไร...
เมื่อคนหนึ่งคนได้เสียจิตใจไป จะทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณอันว่างเปล่า
ร่างที่ว่างเปล่านี้ก็โหยหาจิตใจอันอบอุ่นจากที่อื่นเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่หายไป
ยังกะหนังผี แต่ไม่ใช่ เพราะ heartless น่ารักมาก
กลับมาที่โดนัลด์และกูฟฟี่ซึ่งเดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อตามหา คิงมิกกี้ที่หายตัวไปหลังจากปรากฎการณ์คิงด้อมฮาร์ท
คิงมิกกี้ เป็นบุรุษลึกลับที่มีหูกลมๆใหญ่ๆ และเสียงบีบๆเป็นเอกลักษณ์ กูฟฟี่บอกว่า ใครๆก็คงรู้จัก
โซระจึงขอร่วมทางไปด้วยเพื่อจะได้ตามหา ฮิคาริ และริกุ ที่หายไป
โซระ เดินทางไปในดินแดนการ์ตูนของวอลท์ดิสนีย์หลายแห่งเพื่อทำการปิดประตูและทำลาย heartless
ด้วยคีย์เบลด ของเขา อาวุธ รูปร่างกุญแจที่มีแต่โซระเท่านั้นที่จะใช้มันได้ และเป็นสิ่งเดียวที่สามารถล็อคประตู ในดินแดนต่างๆ
จนมารู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดคือ มาลิฟิเซนส์ ราชินีแม่มดจากเรื่องเจ้าหญิงนิทรานั่นเอง
มาริฟีเซนส์ ต้องการเป็นใหญ่โดยหวังพึ่งพลังจาก ด้านมืดของคิงดอมฮาร์ทที่ยังไม่ถูกเปิดออกดี
แต่พอเวลาผ่านไป มาริฟีเซนส์ ก็เริ่มรู้สึก หวาดเกรงกับพลังของคิงด้อมฮาร์ทเลยขอหยุดไว้ตรงนั้น
แผนการของมารีฟีเซนส์ คือ ต้องนำองค์หญิงทั้งแปดจากดินแดนต่างๆ เพื่อนำหัวใจบริสุทธิ์ มาเป็นตัวล่อ พลังจาก ฮาร์ทเลส
น่าประหลาดที่คนที่ถัดจากสโนไวท นั่นก็คือ ฮิคารินั่นเอง
ด้วยความร่วมมือของเด็กที่หลงทาง แผนการของมาริฟิเซนสเลยเป็นไปอย่างก้าวกระโดด
ริคุ จมอยู่กับความมืด ตลอดเวลาที่ผลัดพรากจากโซระ จนเขาได้เป็นสถิตย์ร่างของ แอนเซมส์
ฮาร์ทเลสผู้ยิ่งใหญ่ และเป็นตัวการของแผนทั้งปวง
และอาศัยอยู่ในร่างเด็กหลงทางที่มาริฟีเซนส์รู้จัก
ท่ามกลางความสับสนและกังขา โซระปะทะริคุอย่างดุเดือด และพลาดท่า
โซระตาย และกลายเป็นฮาร์ทเลส
ริคุเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป เขาเริ่มได้สติ
แอนเซมสทนกับสภาพจิตใจของริคุไม่ไหวจึงเปิดเพยตัวตนที่แท้จริงออกมา
ชายผมขาวผิวสีแทน ผู้ร้ายกาจ
แผนการถูกสานต่อด้วยแอนเซมส์เอง
เขาจะทำการเปิดคิงด้อมฮาร์ทอย่างสมบูรณ์
แต่แล้วคิงมิกกี้ก็มาขัดขวางไว้ และหายไปในอาณษจักรแห่งความมืด อีกด้านนึงของคิงด้อมฮาร์ท
ริคุเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจึงตามไปขวางแอนเซมส์ ในอีกด้านนึงของประตู
ปิดขังไม่ให้แอนเซมส์กลับมาได้อีกครั้ง
"ฉันไม่เหมาะกับที่นี่หรอก คนอย่างฉันคู่ควรกับความมืด"
ริกุในร่างกายที่แปรเปลี่ยนเพราะได้เป็นสถิตร่างของแอนเซมส์พูดเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจากไป
แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนเป็นความวุ่นวาย
เครื่องจักรระเบิด กำแพงถล่อม เพดานทลาย
ฮิคาริโอบกอดร่างของโซระอย่างสิ้นหวัง
ด้วยน้ำตาหรือความอบอุ่นก็ไม่อาจช่วยให้โซระกลับมาได้
แต่แล้วจิตใจที่บริสุทธฺของเจ้าหญิงได้เติมเต็มช่องว่างของโซระที่หายไป
เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายในอ้อมกอดของฮิคาริ....
ปรากฎการณ์ที่คิงด้อมฮาร์ทถูกเปิดออก สั่นคลอนไปทั่วดวงดาว
ทำให้เกิด ช่องว่างระหว่างมิติ มากมาย
ทั้งสองพยายามจับมือซึ่งกันและกันไว้ แต่ก็ไม่อาจทำได้
โซระได้แต่เพียงบอกฮิคาริว่า
"อดทนไว้นะ แล้วซักวันฉันจะหาเธอให้เจอ"
"และก็ริคุด้วย พวกเราทั้งสามคนจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีก"
ในที่สุดแล้วความมืดก็ทำให้ทั้งสามคนผลัดพรากจากกันอีกครั้ง
คิงด้อมฮาร์ทถูกปิด... ทุกอาณาจักรสงบสุข ไร้เงาของฮาร์ทเลส
โซระ โดนัลด์ และกูฟฟี่ ก็ยังคงเดินทางต่อไป
เพื่อตามคิงมิกกี้กลับมาสู่บัลลังก์อีกครั้ง....
ทุ่งหญ้าคือฉากสุดท้ายของคิงด้อมฮาร์ท ด้วยข้อสงสัยว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะจบลงเช่นนี้หรือ
เพียงให้รู้ว่า ฮิคาริยังอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ซึ่งวันหน้าโซระก็คงได้เจอกันอีกครั้ง
เกมทิ้งช่องว่างให้คิดจินตนาการต่อเอง ทั้งในเรื่องอนาคตของทั้งสาม เรื่องราวของคิงมิกกี้ที่หายไป
ผมรู้สึกดีที่ได้เล่นจบ แม้เหมือนมันยังขาดอะไรซักอย่างไป
เหนื่อยมั้ยล่ะ....ถ้าไม่เหนื่อยมาอ่านนี่ต่อเลย
PSP: KINGDOMHEART
(อันนี้ไม่ได้เล่นนะแต่แอบรู้มา)
เป็นเรื่องราวต่อเนื่องของการเดินทางไปสู่ดินแดนใหม่ของโซระ
โซระพบกับองค์กร organization thirteen
กับขุมพลังใหม่ที่มาแทน heartless นั่นก็คือ Nobody
อ่า Nobody อะไรอีกว้า
โนบอดี้เหมือนเป็นร่างกลับกันของฮาร์ทเลส
เมื่อสิ่งมีชีวิตได้ตายไป จะเกิดร่างไร้วิญญาณที่ชื่อว่า ฮาร์ทเลส
และวิญญาณที่ไร้ร่าง ชื่อว่าโนบอดี้ ในเวลาเดียวกัน
แต่จะไปอยู่ในดินแดนที่ว่างเปล่า ไร้จุดหมาย
ORG13 เป็นการรวมตัวของเหล่าโนบอดี้เพื่อที่จะนำพลังของคิงด้อมฮาร์ทมาเป็นพลังของตนเอง
ยิ่งฮาร์ทเลสถูกทำลายมากเท่าไหร่
พลังของ nobody ก็เพิ่มขึ้นเท่านั้นอย่างทวีคูน
สำหรับใครที่สับสนกับการเล่าเรื่องอย่างก้าวกระโดดของผม
และอาจตามไม่ทันหรือจำตัวละครเยอะๆไม่ได้
ก็ขอโทษด้วยล่ะกัน คิดซะว่า อ่านนิทานก่อนนอน
เรื่องราวจบลงที่โซระถูกจับ และโดนสาปให้หลับไหลตลอดกาล
ด้วยฝีมือของนามิเนะ สาวผมบลอนด์ในชุดสีขาว(ถ้าได้ดูไตเติ้ลภาค2ที่อยู่ด้านบนๆๆก็จะพอรู้)
และริกุที่แฝงตัวอยู่ใน ORG13 ปะทะกับ เด็กหนุ่มลึกลับที่ใช้คีย์เบลดสองมือ
KINGDOM HEART2
เรื่องราวของร้อกซัส
เด็กหนุ่มที่สามารถควบคุมคีย์เบลดได้อย่างน่าประหลาด
เขาเป็นคนที่ถูกเลือกมาให้ต่อกรกับnobody แทน โซระอย่างนั้นหรือ
เรื่องราวดำเนินต่อไป กับฝันแปลกๆของร้อกซัส
เขาฝันถึงสาวผมบลอนด์ ฝันถึงชายหาด และฝันถึงฮิคาริ...
เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าเขาคือใคร
แล้ววันนึง ท่ามกลางหมู่เพื่อนที่สนิทสนม
จู่ๆ ก็ไม่มีใครจำเขาได้
ทางออกเดียวของเขาคือเดินทางไปยังบ้านร้างที่เคยกล่าวขวัญว่ามีผีดุ
วิญญาณหญิงสาวริมหน้าต่าง
ซึ่งก็คือ เธอ ...นามิเนะ เพื่อนคนเดียวที่ยังจำเขาได้
นามิเนะและร้อกซัส ได้พูดคุยกันอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนที่นามิเนะจะถูก ORG13 จับตัวไป
ที่ใต้ถุนของบ้านหลังนั้นเองร้อกซัสได้พบกับเครื่องจักรประหลาดรูปดอกไม้สีขาว
และเมื่อดอกไม้บานออก
สิ่งที่อยู่ข้างใน เหมือนปะติปะต่อความฝันของเขาให้เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง
โซระลืมตา...
ร้อกซัสหายไป...
โซระออกเดินทางพร้อมกับเพื่อนสนิทโดนัลด์และกูฟฟี่อีกครั้ง
เพื่อตามช่วยคิงมิกกี้ต่อ พร้อมๆกับความรู้สึกประหลาดๆ
โซระก็พยายามคิดสงสัยว่าช่วงที่เขาหลับไป มันเกิดอะไรขึ้น
เขาจำอะไรไม่ได้ เพียงแต่รู้ว่ามีบางอย่างได้หายไป
บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา
แต่เสียงของความทรงจำก็หายไปทุกทีที่นึกถึง
อีกฝากฝั่งหนึ่งของทะเลอันไกลโผ้น
ฮิคาริซึ่งเติบโตเป็นนักเรียนม ปลายใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
ได้ยืนมองที่ปลายขอบฟ้า
พร้อมกับถามตัวเองว่า เธอกำลังรอใครอยู่
เหมือนใครซักคนบอกว่าจะกลับมา แต่ก็จำไม่ได้ซักที
เพียงรู้แต่ว่า ที่ตรงนี้ ซักวันเขาคนนั้นจะกลับมา
ใครซักคน ที่เคยผูกพัน....
หลังจากเรื่องดำเนินผ่านไปโซระก็รู้มาว่า ริกุได้แฝงตัวอยู่ใน ORG13
ริกุมาที่นี่เพื่อทำลายองค์กรณ์และพบกับ ร้อกซัส
ร่างnobody ของโซระ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อโซระถูกนามิเนะทำให้หลับไหล
ริกุคิดว่าการทำลายร้อกซัสก็อาจทำให้โซระตื่นขึ้นมาได้
....ก่อนที่เขาจะพบกับความพ่ายแพ้และต้องหลบหนีการตามล่าของORG13อยู่ทุกคืนวัน
ร้อกซัสและนามิเนะ เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่โซระตาย..
ร่างฮาร์ทเลสโซระถูกเติมเต็มให้ฟื้นอีกครั้งด้วยใจของฮิคาริ
และร่างnobody ที่เกิดขึ้นในอีกมิตินึง ก็ถูกรู้จักในร่างของเด็กหนุ่มนาม ร้อกซัสผู้เก่งกาจ
ทางด้านนามิเนะ เปรียบเสมือนจิตใจอีกครึ่งนึงที่ฮิคาริเติมให้โซระ ถือกำเนิดมาในดินแดนคู่ขนานพร้อมกับพลังพิเศษ
ที่ ORG 13 จับตามอง ด้วยความสนใจ
จุดมุ่งหมายของคิงมิกกี้ที่แท้จริงแล้วคือมาหยุด ORG13
มิกกี้รู้เหตุการณ์ทั้งหมดและพยายามหยุดยั้ง ก่อนที่พวกนั้นจะเปิดประตูของอาณาจักรอีกครั้ง
แม้ว่ามันจะสายไปก็ตาม
พอทุกคนได้พบกันอีกครั้งมิกกี้ก็ไม่จำเป็นต้องสู้คนเดียวอีกต่อไป
ORG13 ถูกปราบไปทีละคน ทีละคน และเราจะพบว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังORG13 คือ NOBODYของ แอนเซมส์นั่นเอง(ชื่อจริงคือเซมนาส)
การหยุดยั้งเซมนาส ก็เหมือนกับการสิ้นสุดการเดินทาง
แล้วทุกคนก็ได้กลับบ้าน
ทั้งนามิเนะและร้อกซัส
ทั้งฮิคาริและโซระ
ในความเป็นจริงและความฝัน
ทุกอย่างถูกเติมเต็มให้กันอย่างสมบูรณ์
ราตรีสวัสดิ์!
11月23日 Game Creation 02การบ้าน: ไปหามาว่า แต่ละคนมีชื่อเสียงจากเกมอะไร
Will Wright - เป็นผู้ริเริ่มคิดเกมตระกูล SIM ซึ่งเป็นแม่แบบของเกมหลายๆเกมในช่วงเวลาต่อมา
Shigeru Miyamoto - ZELDA เกมพจญภัยที่ได้รับการสร้างสรรค์ทั้งรูปแบบการเล่นและเรื่องราว (เป็นผู้คิด marioด้วย) Bill Roper -เป็นคนที่ทำให้Blizzard ผงาดในวงการเกมปัจจุบัน เป็นผู้คิดเกม Starcraft Warcraft และ Diablo Peter Molyneux -Black and White เกมแหวกที่นำความเป็นพระเจ้า(Godgame) มาผสมกับ ทามาก้อตจิ อย่างลงตัว Richard Garfield -นักคณิตศาตร์ก้องโลก ผู้คิดสมการ Magic and the Gathering ซึ่งทำให้เด็กไทยหันมานั่งตีdeck ในยามว่าง
Keita Takahashi -คลื่นลูกใหม่ชาวอาทิตย์อุทัย ผู้พบKatamatari เกมแนวแมลงกลิ้งอึ ที่สนุกสนานอย่างน่าประหลาด Warren Spector -Dues EX เกมNon-linear story line เลือกทำอะไรได้ตามใจชอบ Sid Meier -Civilization เ กมสร้างประวัติศาสตร์ อารยธรรม และเกมอื่นๆ ที่เขามักจะแปะชื่อตัวเองไว้เสมอๆ Gary Gaigax -LINEAGE .Guild Wars เกมMMORPG ที่เชิดหน้าชูตาของแดนโสม Richard Garriott-Ultima เกมสมัยยุคกลางที่ถูกนำมาเป็น MMORPG เกมแรกๆ GAME IDEA2:
เกมหาป้าย
ใช้ในระหว่างเดินทางในเมืองหลวง
เล่นกันได้2คน แบ่งเป็นผู้ถามกับผู้ตอบสลับกัน
ภายในเลา5วินาที ผู้ถามจะพูดชื่อ ป้ายภายในระยะสายตารอบๆ
ผู้ตอบต้องรีบหาแล้วชี้ ป้ายนั้นให้ผู้ถามยืนยัน
ผลัดกันไปมา
ตอบไม่ได้โดนทำโทษ เช่น โดนต่อย โดนตบ หรือถอดเสื้อทีละชิ้น
ใจหาย...มันยังคงสั่นไหวอยู่ในอกข้างซ้าย
แต่ผมรู้สึกหวั่นไหว...
สิ่งที่ผ่านกาลเวลาในช่วงสั้นๆมันช่างเหมือนฝันไปจริงๆ
ทุกอย่างมีความหมาย อบอุ่นและสบายใจ
ผมเคยชื่นชอบเมื่อได้ยินเพลงหรือบทความของความเดียวดาย
อย่างที่ป๋อมเคยบอกว่า มันจะทำให้เรารู้สึกเหมือนพระเอก
เวลาแพ้แล้วดูเท่ รู้สึกนี่แหละนะชีวิต
พอเวลามีความสุข จะได้เข้าใจความหมายของมัน
จะได้โอบกอดและจดจำมันไปนานๆ
ผมหวั่นไหว...
เพราะความสุขอยู่ข้างๆกายผมในตอนนี้ เวลานี้
ผมไม่อาจจะบรรยายความรู้สึกที่มีในตอนนี้ได้
ทุกอย่างดูดีและสวยงาม....เกือบสมบูรณ์แบบในทุกๆด้าน
จนผมกลัว
กลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ขณะนี้
กลัวที่จะต้องกลับไปเป็นคนเดิม
ผมไม่อยากเป็นพระเอก
ผมอยากเป็นคนที่มีความสุข
ได้อยู่ในความฝันอย่างนี้ต่อไป...
ได้มั้ย?
- kk9บอกว่า เราอาจไม่ได้อยู่ร่วมคณะเดียวกัน เพราะเหตุผลบางประการของ อัตราส่วนวัดระดับเชิงคณิตศาสตร์
ที่คอยตัดสินค่าของคนอยู่ในทุกวันนี้....
ผมใจหาย..
อย่าทำให้อะไรมาทำให้เราไกลไปกว่านี้เลย..
ได้มั้ย?
11月17日 พบความสามารถพิเศษตอนนี้ผมสามารถนั่งหลับลึกด้วยลักษณะหลังตรง
มือวางบนโต้ะ ไม่เท้าคางหรือสัมผัสใบหน้า
โดยไม่ต้องโยกไปซ้ายไปขวาได้แล้ว
เก่งป่ะหล่ะ
(ฝึกมา5ปี)
วิชาต่อไป: เรียนโดยไม่หลับ
คืนมองฟ้าวันสุดท้ายเสียงนาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น ท้องฟ้ากำลังค่อยๆเปลี่ยนสี อย่างช้าๆ
ผมขึ้นไปบนดาดฟ้าพร้อมกับผ้าพันแผลเก่าๆที่ติดอยู่บนท่อนแขนข้างซ้าย
เสื้อที่เคยสีขาวกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นขี้เถ้าและรอยเลือด
และกางเกงยีนส์ที่ติดตัวมาก็ดูไม่ค่อยต่างกัน
ผมไต่ขึ้นไปบนสันคอนกรีตที่อยู่สูงที่สุด แล้วก็ยื่นมือลงมา
เธอกุมมือผมอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆก้าวออกมาจากมุมมืดของบานประตู
สายตาแสดงถึงความเจ็บปวดเมื่อเธอค่อยๆก้าวขาที่มีรอยช้ำเหมือนโดนอะไรกระแทกมานานพอดู
หลังจากที่พวกเราได้นั่งพักผ่อนบนยอดตึกระฟ้า
ผมทิ้งตัวลงนอน
ลมที่พัดโชยวันนี้ดูช่างสงบและแสนอบอุ่น
ผมถอนหายใจ เหมือนหวังที่จะให้วิญญาณลอยไปกับลม... ไปจากตรงนี้ ที่แห่งนี้
ท้องฟ้า...สิ่งที่สวยงาม และสงบที่สุดในช่วงเวลานี้หรือเวลาไหน กำลังค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีวนิลา
เธออิงกายเข้าข้างไหล่ผม
กอดผมเบาๆแล้วพูดออกมาว่า
"...คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายใช่มั้ย"
ผมหลับตาลง
และไม่ได้ตอบอะไร...
----------------------------------project [ดาวสีฟ้าที่เคยรู้จัก]
จะเป็นยังไง ถ้าทุกคนบนโลกใบนี้รู้ว่าอีก4วัน ดวงดาวสีฟ้าที่ทุกคนรู้จัก จะไม่มีอยู่อีกต่อไป
11月15日 Game Creation 01เกมในห้อง:
ตอนที่อยู่ในห้องนั้นมีเกมชิ้นนึงทีทำให้ผมสนุกและเหนื่อยไปกับมันมากคือ body twister
มันเป็นเกมที่มีจุดวงกลม4สีอยู่บนผืนผ้าใบสีขาวขุ่น คล้ายๆเสื่อน้ำมัน
ถ้าเล่นกันสองคน สามารถเลือกให้อีกฝ่ายเหยียบสีไหนก็ได้เลย โดยไม่ต้องหมุนเข็มสุ่มสี
แต่ถ้าเล่นกัน3คนขึ้นไปก็ต้องใช้จานหมุนนั้นด้วยหล่ะครับ
เป็นเกมที่สามารถยืดเส้นยืดสายได้ดีมาก พร้อมกับฝึกความอดทนและไหวพริบในการที่ทำให้อีกฝ่ายอยู่ในท่าที่ลำบากที่สุด
ผู้เล่นฝ่ายไหน ล้มหรือ ปล่อยเข่าลงพื้นก่อนจะถือว่าแพ้ ถ้าเล่นไปซักระยะนึงบางคนจะกรีดร้องด้วยเสียงที่ทรมาน
เป็นที่สะใจของคู่ต่อสู้ได้อย่างที่สุด
ตอนที่ผมเล่นสองคน ผมรู้สึกว่ากระดานมันกว้างเกินไป
เล่นไปถึงเย็นคงไม่มีใครแพ้กันแน่ๆ เลยทำการย่นระยะกระดาน ลดจุดสีลงไป2แถว
สนุกขึ้นเยอะเลยครับ เพราะท่าทางที่ออกมาจะสมกับที่เกมได้ตั้งชื่อไว้
พอเล่นจบ คุณจะรู้สึกเหมือนได้ออกกำลังกาย หรือ เต้นโยคะ พร้อมกับหายใจได้ทั่วท้องกว่าแต่ก่อน
เป็นเกมที่ส่งเสริมสมรรถะภาพร่างกาย ฝึกสมอง และเพิ่มความสัมพันธ์กับผู้เล่นอื่นอย่างใกล้ชิด.....(ลองไปอ่านการ์ตูนi's ดูหึหึ)
info:
players: 2-4คน แบบทีมหรือตัวใครตัวมันก็ได้ (6คนก็ได้ถ้าใจสู้)
objective: ใช้แขนหรือขาที่กำหนดสัมผัสในตำแหน่งสีที่กำหนดเมื่อถึงตาที่กำหนด
procedures:ทำอย่างไรเพื่อให้ยังคงทรงตัวอยู่ได้โดยไม่ล้ม
rules: ใครล้มลงหรือเข่าสัมผัสพื้น จะถูกคัดออก
resources: ผืนผังสี และที่หมุนเลือกคำสั่ง
conflict: เกิดขึ้นเมื่อต้องวางตำแหน่งร่างกายในที่ ที่ไม่สามารถขยับตัวได้
boundary: บนผืนผ้าใบ
outcomes:ผู้ที่ชนะคือคนสุดท้ายที่ยืนอยู่บนผืนผ้าใบ หรือทีมที่ยังคงยืนอยู่บนผ้าใบ
เกมที่ชอบ:
Shadow of the colossus ครับ
เป็นหนึ่งในเกมในดวงใจของผมเลย
ทั้งรูปแบบการเล่น กราฟฟิค และเนื้อหา ผสมผสานกลมกล่อมกันดีอย่างหาอะไรเทียบได้ยากมาก
ผลงานนี้เป็นงานเขียนของอูเอดะ นักเขียนชาวญี่ปุ่นที่มีผลงานดีๆหลายเรื่อง รวมถึง ICO เรื่องราวของ
เด็กชายมีเขากับเจ้าหญิงดวงจันทร์ ที่เคยเขย่าประวัติศาสตร์เกมคอนโซลมาช่วงนึงในตอนที่ps2เพิ่งเปิดตัวใหม่ๆ
SoC เกมนี้ก็เป็นเกมที่2จากทีมงานICO ของ sony ที่ไม่ทำให้แฟนๆผิดหวังเลย
ตัวเกมนั้นเหมือนวรรณกรรมเรื่องนึงที่กล่าวถึง ชายหนุ่มที่พาร่างไร้วิญญาณของสาวคนรัก
กับดาบต้องห้ามที่ไปขโมยมาจากศาสนจักร เข้ามาในดินแดนต้องห้าม
เขาทำการเจรจากับวิญญาณของขุนเขา เพื่อที่จะนำเธอกลับมาจากความตาย
โดยข้อเสนอของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นก็คือ เขาต้องทำลายเหล่าcolossiทั้ง16ที่กระจัดกระจายอยู่บนดินแดนอันกว้างใหญ่แห่งนี้
ครับ นั่นคือ การเปิดเกม ที่น่าสนใจเลยทีเดียว
แต่พอผมได้ควบคุมตัวละครแล้ว มันทำให้ผมตาค้างเลย
เหมือนได้ดูภาพจิตรกรรมสักชิ้นขยับเขยื้อนได้
ทั้งlighting texture และmovement สมจริงมาก
ตัวละครไม่ใช่แค่วิ่งแล้วหยุดเฉยๆ แต่กลับมีการลดฝีเท้าชะงัก ผมและผ้าปลิวตามลม ก่อนที่จะยืดตัวกลับมาที่เดิม
ตัวเอกจะมีม้าดำชื่อ agro ที่ขอบอกว่า ทำให้ ม้าใน dynasty warrior ดูแย่ไปเลย
และพอเล่นเกมจบคุณจะรักม้าตัวนี้ไปอีกนาน
อย่างแรกที่ผมทำก็คือ ขี่ม้าวิ่งออกไปนอกวิหาร แล้วผมก็หัวเราะออกมา
ผมพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองจอโทรทัศน์ด้วยความตื่นเต้นและชื่นชมกับความงามของเกม
....อยากให้คุณได้ลองสัมผัสดู
เกมนี้มีจุดเด่นคือ นอกจากแย้และเหยี่ยวแล้ว ดินแดนแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เราจะทำร้ายได้นอกจาก เหล่าcolossi
ที่ตัวใหญ่มากๆ ขนาดสูงประมาณตึกไอดีเดินได้ (colossiตัวสุดท้ายขนาดประมาณปทุมวันปริ้นเซส)
แต่ละตัวก็อยู่ในสภาพภูมิประเทศที่สวยงามและกว้างใหญ่ของดินแดนศักสิทธิ์ แบบคนละสุดโลกกรุงเทพ-เชียงใหม่
เพลินมากครับ ขี่ม้าไปยิงแย้ไป ก่อนที่จะไปหลงทางอยู่ในป่าสวยๆริมทะเลสาบใหญ๋ๆที่ไหนก็ไม่รู้
พูดถึงการเล่น สุดยอดครับ....การต่อสู้ของคนตัวจิ๋วกับยักษ์ตัวใหญ่ด้วยลูกไม้ที่ต่างกันไป16ตัว เป็นแนวเกม adv ที่ดีที่สุดสำหรับผมเลย
ไม่มีลูกจ๊อกที่มาขวางทาง สิ่งที่เป็นอุปสรรคของการทำให้คนรักของตัวเอกตื่นขึ้นมาก็คือ ระยะทางระหว่างคมดาบ กับcolossi เท่านั้น
แล้วเหตุการณ์เป็นยังไงต่อ สำหรับนิทานอันสวยงามของความรักและการทุ่มเทเพื่อคนที่รัก
....ก็อยากให้คุณลองสัมผัสดู
(แต่ตอนจบพระเอกตายนะ อิอิ)
ลองไปดูนะครับ ว่า SoC ที่ผมพูดถึงเป็นยังไง
ไม่ชอบเลยเกมนี้:
ไม่ใช่ว่าเกมมันไม่ดีนะครับ เกมมันดีเลยทีเดียว
แต่ไม่ชอบเลยอ่ะ...นั่นก็คือ FINALFANTASY X-2
ผมเคยเล่นเกมแย่ๆมาเยอะเหมือนกัน บางเกมเปิดเล่น5นาที ก็เอาแผ่นไปปาเล่นได้เลย
แต่ไม่มีเกมไหนที่จะทำให้ผมรู้สึกแย่เท่า final fantasyx-2
ไฟน่อล เป็นเกมที่มีชื่ออยู่ในความคิดของผู้เล่นทั่วไปยันผู้เล่นรุ่นเก๋า
ใครคิดไม่ออกว่าชอบเกมไร ก็พูดส่งๆไปว่า ไฟน่อลเพื่อความปลอดภัยไม่ปล่อยไก่
ผมอาจไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ไฟน่อลแฟนตาซี แต่ผมก็พยายามเก็บมาทุกภาคตั้งแต่ภาค7
และผมดีใจ ที่ได้มาเจอ final fantasyx เกมเกมเดียวที่ทำให้ผมน้ำตาคลอได้ (นั่งน้ำตาไหลพรากเลยนะตอนเกมจบ)
ถ้าไม่มีใครรู้เรื่องราวผมจะเล่าคร่าวๆให้ฟัง
ไฟน่อล10 เป็นนิทานของ เหล่าผู้คนที่อาศัยอยู่ในโลกแห่งนึง ที่ทุกๆกี่สิบปีไม่รู้ จะมี สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่ชื่อว่า ซิน โผล่ขึ้นมานำหายนะมาให้ขำขำ
และsumonner มีหน้าที่ไปเจรจากับซินเพื่อที่ขอให้มันหยุด(ทำไมว่ะ) เป็นยังงี้ วนเวียนไปมาไม่รู้จบ ครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วถึงคราวของยูนะ สาวสวยตาสองสี ที่จะต้องทำหน้าที่หยุดซินอีกครั้ง ยูนะต้องเดินทางไปทั่วโลกเพื่อรวบรวมเหล่าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เพื่อจะได้เป็นsumonner
ที่ควรค่าก่อนที่จะสามารถไปเจรจากับซินได้ แต่เหตุเกิดเมื่อ ขณะ ที่ยูนะไปอัญเชิญเวลฟอร์เทพเจ้าตนแรก
ยูนะพบกับทีดัส ไอ้หนุ่มโดบังชินกิผิวสีแทนผมทอง ที่หลุดลอยออกจากซานาคินบ้านเกิดเพราะซินอาละวาด
การเดินทางของพวกเขาทำให้ทั้งสองคนรู้จักกันมากขึ้น ได้คุยกันมากขึ้น ในขณะที่เวลาค่อยๆเดินผ่านไป
ยูนะจากที่เคยเป็นคนไม่กล้าพูดขี้อาย ก็ได้ทีดัสที่เปรียบเหมือนกำลังใจ และแสงสว่างที่คอยนำทางในสถานการณ์อันมืดมน
เรื่องราวดำเนินผ่านไป...โดยกลุ่มตัวเอกเรียนรู้วิธีที่จะไม่ทำให้ซินกลับมาอีก
ผมอินกับมันขนาดไหนไม่รู้
แต่ตกใจมากเมื่อรู้ว่า ซานาคินที่พระเอกจากมา กับซานาคินที่เป็นอยู่ตอนที่ยูนะไปถึงเป็นสถานที่คนละแห่งกัน
ชาวซานาคินหลังจากโดนซินสาปให้กลายเป็นหิน พวกเขาก็อาศัยอยู่ในความฝัน.. บ้านเกิดของทีดัส "ความฝันของชาวซานาคิน"
โดยผลลัพธ์ถ้าซินถูกทำลาย พระเอกก็จะหายไปเขารู้อยู่แก่ใจแต่ก็ไม่ได้บอกเธอ
แล้วคืนสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะไปหาซิน นางเอกก็รู้ความจริง
จนทำให้เกิดอาการน้อยใจ และลังเลในจุดประสงค์ของการเดินทาง
นางเอกไม่อยากสูญเสียโลกของเธอไป...ไอ้หนุ่มโดบังชินกินั่นเอง
แต่เขาสัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้น(โกหก) ด้วยอ้อมกอดและรอยจูบ
....แล้วเขาก็ไม่สามารถกอดเธอได้อีกครั้ง
หลังจากซินสูญสลาย ก็ถึงเวลาที่โดบังชินกิบอยต้องจากไป
ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ร่างที่ค่อยๆจางหายไปของเขาก็ไม่อาจสัมผัสไออุ่นได้
ด้วยคำพูดและเรื่องราวถ้าอินมาตลอด ตรงนี้ ผมน้ำตาไหลพรากเลย
เสียงเพลง และอารมณ์ของเกม มันบีบทำร้ายจิตใจเกินไป แล้วผมก็ขอเก็บเกมนี้ไว้
ด้วยเนื่อเรื่องที่สมบูรณ์แบบของมัน
http://www.youtube.com/watch?v=lfvoltVBOPM อยากให้ได้ดูหลังอ่านข้อความข้างบนจบจัง
....ไอ้ภาค2ก็ออกมา ไอ้ขบวนการพาวเวอร์พัฟเกิร์ล
ด้วยเนื้อเรื่องของยูนะเวอร์ชั่นสดใส เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นว่าเล่นยังกะเซลเลอร์มูน
ยูนะร้องเพลงได้ เป็นidol ของประชาชนซะงั้นอ่ะ โอ้นี่เหรอsummoner!!
คือบังเอิญว่า เกมมันทำดี มาตรฐานประมานว่าดีกว่าเกมไหนๆ
และมีชื่อfinal fantasy ที่อยู่ในดวงใจผมแปะไว้ ทำให้ผมถูกมันล่อลวงให้เล่นอย่างไม่ตั้งใจ
แล้วเป็นไงล่ะ
ไอ้โดบังชินกิมันกลับมาซะงั้นอ่ะ
ทำไมว่ะ
ไร้สาระสุดๆ เนื้อเรื่องแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้ความฝันที่หายไป กลายเป็นสสารมีตัวตนต้องการที่อยู่
ซะงั้นอ่ะ....
ผมรู้สึกไม่ดีเลยที่เล่นเกมนี้จบ
เนื้อเรื่องมันช่างทำร้ายจิตใจเหลือเกิน...ยิ่งกว่าภาค10อีก
ผมขอฝากสำหรับใครที่ยังไม่ได้เล่นภาคต่อ
"อย่าเล่นเลยครับ!!"
เกมที่ทำออกมาแย่ยังไม่ทำให้เกิดความรู้สึกไม่ชอบเท่ากับเนื้อเรื่องแย่ๆของภาคต่อเกมนี้เลยคับ
(ปล.ความเห็นส่วนตัวนะ)
เกมที่อยากทำ:
อันนี้เป็นเกมความฝันเพ้อๆของผมครับ
ผมคิดไว้ว่าในอนาคตจะมีโลกคู่ขนาน ทุกสิ่งเหมือนโลกใบนี้ แต่ต้อง login เข้าไป
เหมือนใน matrix และตั้งชื่อไว้แล้วว่า project:nextdoor
ก่อนที่แต่ละคนจะเข้าไปได้ แต่ละคนจะได้รับกล่องขาวหนึ่งใบ
ในนั้นเราจะเรียกว่า "บัดดี้"
เป็นวัตถุที่พบเห็นได้ปกติ เช่น กระติกน้ำ กระดาษทิชชู่ ตะปู เชือก วงเวียน จนถึงหมูย่าง
คุณสมบัติของบัดดี้ คือ บัดดี้จะมีการเติบโต
ยิ่งเรารู้จักใช้ และควบคุมบัดดี้ มันก็อาจทำในสิ่งที่เกินคาดได้เช่น เพิ่มปริมาณ ขยับได้จากระยะไกล หรือให้มันลอยไปลอยมา...
แล้วคนหนึ่งคนกับบัดดี้หนึ่งอย่าง ในโลกnextdoor เขาจะทำไรกัน
ก็ปล่อยจินตนาการให้มันพาไปครับ
11月12日 ฝันกลางวันตื่น เพียงนั่งอยู่คนเดียว...
ท่ามกลางวันเวลาที่กำลังเดินผ่านไปอย่างช้าช้า
ในหนึ่งวันของต้นฤดูหนาวที่ไม่หนาวซักเท่าไหร่
เคยคิดเรื่องราวมากมาย
เคยเก็บความฝันที่ผ่านไปในวันวาน
เคยจดจำ คำที่มีใครเคยบอกไว้...
ให้เราลองหลับตา และเวลานั้นจะอยู่กับเราตลอดไป
ไม่ได้...
ภาพที่เคยมี ใช่ฉันยังพอจำได้
จางไป.. เวลาได้รักษาใจที่อ่อนล้า
เรื่องราวมากมายจมดิ่งลึกลงไป
เป็นหนึ่งหน้ากระดาษของอดีตกาล
ฉันจะไม่ลืม และ ทำได้เพียงเท่านั้น
แดดยามเช้าที่สดใส ปลุกฉันจากการหลับไหล
ฉันตื่น...
แล้วความฝันก็ได้พูดทักทายกับฉัน
เหมือนดั่งคนรู้จักแสนคุ้นเคย
รอยยิ้มเสียงหัวเราะและแววตาอันอ่อนละมุน
อยู่เบื้องหน้า...ใกล้เพียงเอื้อมมือถึง
ฉันยื่นมือไปสัมผัส ความฝันอันอบอุ่น
ความอ่อนโยน และเสียงหัวใจที่สั่นไหว
บอกฉันให้เข้าใจ
" ฉันไม่ได้ฝันอีกต่อไป "
จากผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
11月10日 prestigeวันนี้ได้ไปดู prestige มา
ตอนแรกกะดูที่mbk แตรอบไม่มีเลยมาดูที่ central บางนาแทน
โนแลนไม่ทำให้ผมผิดหวังจริงๆ
เหมือนเขากำกับหนังภาพยนต์แบบมายากลตามเรื่อง
หลอกล่อ ให้คนดูเชื่อในช่วงเวลานั้นๆ ที่หนังพาไป
โอนเอนตามสถานการณ์ เหมือนถูก จูงให้เดินอย่างเชื่องๆ
ซ้ายทีหรือขวาทีตามที่เขาอยากจะสั่ง
...ทำได้ไงว่ะ เก่งจัง
เรื่องราวยังไม่อยากบอกกล่าว แต่มันคมคายดีทีเดียว
ไม่จับยัด และเชื่อในปัญญาของผู้ชมว่าจะแยกแยะ
และติดตามเนื้อเรื่องได้อย่างเข้าใจ(เอ้ะมีใครไม่เข้าใจรึเปล่า)
น่าเสียดายที่ผมพลาดดู batman ของโนแล่น
ด้วยเหตุผลเพราะไม่อยากดูหนังคนเดียว
ผมเลยอยากชดใช้ให้กับ prestige เรื่องนี้
(ควรดูmementoของโนแล่นด้วยนะ!)
และแล้วเขาก็พยายามแสดงมายากลที่ไม่ทำร้ายนกพิราบ...
11月9日 9Nov2006ขอบคุณนะทุกคน แก่ขึ้นอีกปีแล่ะ
ขอบคุณ msg ของเพื่อนๆที่จะห่างกันไปไกลแต่ยังจำกันได้
ขอบคุณ จาว อร่อยดีจิง
ขอบคุณเพื่อนๆที่ช่วยกันทานฟองดูว์ แม้ จะอิ่มกันบ้างล่ะ
ขอบคุณ kk9....จะขอบคุณทำไมเนี่ย -_-
11月6日 อธิษฐานฉํนค่อยๆลืมตาขึ้น
เมื่อไฟดวงสว่างถูกจุดให้ลุกโชน
ฉันส่องแสงสุกสว่างกว่าใครๆ
ทุกสายตามองมาที่ฉันอย่างสนใจ
แล้วเธอก็กระซิบข้างๆหูของฉัน
มืออันอ่อนโยนของเธอโอบอุ้มฉันไว้
ไออุ่นจากลมหายใจ ฉันรู้สึกได้
ฉันมองขึ้นไปบนฟ้า ที่ไร้แสงดาว
ดวงจันทร์ส่องสว่าง สวยงามโดดเด่น
สง่างามกว่าดวงอาทิตย์เป็นไหนๆ
เธอ ขอให้ฉัน..
นำความฝันขึ้นไปยังฟ้าไกล
ไปบอกให้เหล่าดวงดาว ได้รับรู้
ไปบอกกับดวงจันทร์ให้ดลใจ
พาความฝันของเธอลอยขึ้นไป...สู่ดินแดนที่เธอไม่อาจไปได้
สิ้นเสียงกระซิบ
ฉันได้ยินทุกคำพูดที่ไม่อาจบอกใครได้
ฉันโอบอุ้มความฝันไว้ภายในร่างกายที่พองโต
แล้วเธอก็ปล่อยมือจากฉันไป....
สู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ฉันบินขึ้นไปไกลแสนไกล
ฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูก
ดวงจันทร์สบสายตามองลงมาที่ฉัน...
เธอยิ้มและส่องแสงนำทางเป็นกำลังใจ
สายลมเหนือ พัดผ่านฉัน
เราทักทายกันอย่างอ่อนโยน
พวกเขาเดินทางมาจากดินแดนสุดขอบฟ้า
ไม่ได้หลับนอนหรือพักผ่อน
แต่ก็ไม่รีบร้อนที่จะพาฉันขึ้นไปด้วยกัน
ฉันมองกลับมาที่เธอ
ระยะทางระหว่างเราห่างไกลขึ้นเรื่อยๆ
อีกไม่นาน รอยยิ้มและใบหน้าของเธอคงจะเลือนหายลงไปในความมืด
ฉันมัวแต่ชื่นชมดวงจันทร์เกินไปจนไม่ได้หันไปบอกลาเธอ
เธอยังคงมองฉัน ฉันรู้สึกได้ ในท่ามกลางฝูงชนมากมาย
แล้วลมเหนือก็พาชั้นลอยล่องไป.....
ไกลแสนไกล..
ฉันทวนข้อความที่เธอฝากมาขณะเดินทางไปดวงจันทร์
ทุกคำพูดทุกอักษร
ฉันพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น
เพื่อที่พออยู่หน้าดวงจันทร์ จะได้ไม่มีอะไรผิดแปลกไป
และแล้วตัวฉันก็หนักลง
แสงสว่างในกายเริ่มริบหรี่
ฉันหยุดอยู่ท่ามกลางอากาศหนาว
ลมไม่สามารถพาฉันไปได้ไกลกว่านี้อีกแล้ว
พวกเขาพยายามบอกให้ฉันให้เข้าใจ
ฉันสบตากับดวงจันทร์
เธอไม่ตอบฉัน
ฉันมองหาเธอ...
เธอหายไปไหน...
ฉันพยายามเอื้อมมือถึงดวงจันทร์
ใครก็ได้ ดึงฉันขึ้นไปที...
ฉันไม่อาจนำความฝันของเธอไปถึงจุดหมายได้..
ใครก็ได้...
ใครก็ได้ จับมือฉันไว้ที
แล้วโคมดวงน้อย ก็ล่วงหล่นลงสู่พื้น..
คำกระซิบของเธอ หลุดล่องลอยออกไปในอากาศ
ไม่มีใครรู้...
ไม่มีใครเข้าใจ
11月4日 อาโอโซราโนชิตะ....ใต้ฟ้าสีคราม ....
สถานที่ซึ่งกว้างใหญ่ไพศาล ทั้งแนวกว้างและแนวดิ่ง
ที่ซึ่งนก ตัวใดก็ตามที่แข็งแรงที่สุดไม่อาจบินขึ้นไปถึง
เต็มไปด้วยเรื่องราวหลากหลาย ในหนึ่งวัน
มีผู้คนมากมายหัวเราะ ร้องไห้ กระโดดโลดเต้น และนั่งซึมเศร้าเสียใจ
ต่างคนก็ต่างแยกย้าย อยู่กันในมุมต่างๆที่ถูกบดบังด้วยเงาของคอนกรีต
ปกคลุมหัวด้วยเพดานฝ้าไฟเบอร์และหลอดฟลูออเลซเซนส์
ปิดตัวเองด้วยพื้นที่ส่วนตัว และอีโก้ส่วนบุคคล
ถูกกักขังอยู่ในเปลือกหนังหุ้มกระดูก ที่เรียกว่าคน
ใช้ชีวิตอันสับสนวุ่นวายจากจิตใจของตนเอง
ซับซ้อน และหลบซ่อน..
คนรู้จักกันอาจอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เราไม่อาจมองเห็น
เดินสวนกัน โดยไม่รู้ตัว
ฉันฝัน...อยู่คนเดียว
เวลาที่มองขึ้นไปยังฟ้าไกล
อยากมีใคร ที่สามารถคุยกันถึงเรื่องไร้สาระของท้องฟ้าได้อย่างมีความสุข
ฉันฝัน...
เวลาที่เงียบเหงา จะมีเสียงสดใส คอยพูดทักทายกัน อยู่ใกล้ๆ
ฉันฝัน...
เวลาฤดูเปลี่ยนผัน จะมีใครชวนกันออกเดินก้าวไปบนท้องถนน
ฉันฝัน....
เวลาทิ้งตัวลงบนหาดทราย แหงนขึ้นมองดูดวงดาว
ฉันไม่ได้นอนคนเดียว..อีกต่อไป
ฉันคงฝันมากไป...ฉันรู้
บาดแผลของคนช่างฝัน ยังคงคอยย้ำเตือนเรื่องราวที่ผ่านกาลเวลา
แต่ท่ามกลางคอนกรีตสูง
และบรรยากาศวุ่นวาย
ใต้ฟ้าสีคราม...แห่งนี้
ฉันบังเอิญเดินมาพบเธอ
ความฝันอันสวยงาม....
ใต้ฟ้าสีคราม อาจยังคงมีเรื่องราวมากมาย ....ถ้าเราได้เดินไปด้วยกัน
11月3日 ยินดีต้อนรับ2พฤศจิกายน 2549
แดดสว่างสดใส ลมเย็นๆพัดเข้ามาในห้องนอนตอนที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัว
วูบแรกที่หน้าต่างถูกเปิดออก ผมรู้สึกได้..
เธอกลับมาแล้ว..
ผมยืนสั่นด้วยความยินดี
เหม่อลอยบนทางด่วน
ฟ้าลึก ลึก มองขึ้นไปดูช่างสดใส เหมือนที่บทเพลงกล่าวไว้
แม้จะไม่ได้เปิดหน้าต่างรถรับลม
แต่มองจากต้นไม้และป้ายโฆษณาก็รับรู้ได้
ผมขับรถไปมหาวิทยาลัยอย่างสดชื่น
เหมือนคนที่ได้นอนมามากกว่า12ชั่วโมง
ตรงเวลาเป๊ะ9โมงเช้า วันนี้คงไม่มีคำว่าสาย
เดินดุ่ยๆไปในคณะเจอแนนยืนงงๆ อยู่
มาเรียนล่ะสิ
ใช่สิ .....
วันนี้ ตอนเช้าเค้าไม่มีเรียนกันรู้มั้ย
ใช่...อ้าววว
ยืนเอ๋อ อยู่พักใหญ่
และก็นั่งลงที่เก้าอี้ตัวโปรดตัวเดิม
เศษใบไม้บนลานหินเปตอง เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน
นกกระจอกหลายตัวเกลือกกลิ้งไปบนพื้นทราย
แสงระยิบจากฟ้าสีครามสะท้อนสระเตรียม สาดเข้ามาในโรงอาหาร
วันนี้เราคงมานั่งต้อนรับลมหนาวแหะ
ได้แต่นั่งยิ้มอย่างสุขใจ
หัวใจอบอุ่น รักเธอลมหนาว
|
|
|
