ติดจนได้ ฮร่าๆๆๆๆๆๆ

 

เวงละ

 

 

ไม่เป็นอันทำอย่างอื่น

นอนดึกตื่นสายแบบแต่ก่อน

ม่ายเอานะ

เอามานนนอออกปปปปปปปายยยยยยยย

 

  ไอ้ดอทเอ เอ้ย

 

อย่าหลอกหลอนกันอีกเลย

 

  หลังจากสงครามสงบลงที่ปลายตี2กว่าๆ

สายตาเหนื่อยล้า

นานมาระยะนึงแล้วที่ไม่ได้เล่นเกมแบบต่อเนื่องอย่างนี้

นี่คงเป็นอาการของ ความไม่คุ้นเคย

หลังจากที่ห่างหายจากการนั่งหน้าคอมเป็นเวลานานๆ

 

 

ตั้งแต่ ดอทเอ... (เกมอะไรชื่อตลก  เหมือนป้าเอที่ไม่มีตัวตน)

ได้เข้ามาสู่การรับรู้ของผม

ก็ราวๆ3ปีกว่าๆได้แล้วมั้ง

มันเป็น MOD ของ WARCRAFT3

ประมานว่า มีคนเอาเกมวอคราฟ3มาปรับปรุงต่อ กลายเป็นดอทเอ

อาจจะ งง

 

แต่ผู้ชายส่วนหย่ายๆที่เล่นเกม มักจะเล่นเกมนี้กันนยามว่าง

แทนตัวเองเป็นหนึ่งตัวละคร รบพุ่งกันในสนามรบจำลอง ด้วยชั้นเชิง และกลอุบาย...ว่าไปนั่น

 

แน่นอนว่า เวลา ถูกเผาพลาญไปอย่างน่าใจหาย

แหงนมองดูนาฬิกาที่หมุนเร็วเกินไป

เผลอแปปเดียวพระอาทิตย์ก็ตกแล้ว

 

มันอาจจะสนุกก็จริงอยู่

ฝึกสมองก็ใช่

 

แต่ทำไมคราวนี้ รู้สึกเหมือน 'ไม่คุ้นเคย'กับมันเหมือนแต่ก่อนแล้วนะ

 

เด็กน้อยที่บ้าเกมหายไปไหน

 

 

......อ่านคาฟก้าดีกว่า

 

อืมมมม

 

 

 

 

วันเสาร์ที่17บังเอิญ ได้มีโอกาสไปดูแสงศตวรรษมา

ที่อัลลิอองฟองเซ่

 

ด้วยความรู้ที่ว่างเปล่าเกี่ยวกับหนัง

เพียงแค่ได้ข่าวมาว่า หนังที่ได้รับรางวัลกำกับลำดับภาพยอดเยี่ยมจากฮ่องกง

ถูกแบนห้ามฉายในไทยเพราะ มีฉาก หลวงพี่ เกากีตาร์

และอื่นๆ

 

หนังเปิดตัวมาอย่างโปร่งโล่งสบาย

ไม่คิดอะไร

ไหลไปตามสายลม

 

แต่พอมาถึงช่วงหลัง

เริ่มตามไม่ทัน

เกาะประเด็นไม่ได้

จับอะไรไม่ถูก

 

เอ้ะ มันต้องการสื่ออะไรวะ

 

 

เลยเดินออกจากโรงด้วยอาการงงๆ

แบบเดียวกะที่ออกจากหนังเป็นเอกในช่วงแรกๆ

 

......แสงศตวรรษ เกี่ยวกับอะไร ใคร คิดเห็นยังไงบ้าง

บอกหน่อยดิ

 

แนวเกินไป ก็เป็นแบบนี้แหละ

 

แต่เสียงกึกก้องคำรามของชายโรคจิต เปลือยกาย ยืนท้าปีศาจ

ยังคงดังอยู่ในหัวผมอยู่

  อายยย แอมมม เบโอวู้ฟฟฟฟฟ......

 

อืม .....ดูง่ายกว่ากันเยอะเลย

 

 

 

 

 

  (เป็นเศษเสี้ยวนึงของเกร็ดความนึกคิดที่ลอยมาตามลม

และโชคดีที่ผมยังจำมันได้...)

 

ความคิดดีดีมักลอยมากับสายลม

มาทีเผลอเวลานั่งเหม่อ

หรือระหว่างทางในทางเดินอันแสนเงียบสงบ

บ้างปะปนมากับความฝัน

แต่ก็หายไปกับสายน้ำในยามเช้า

อยากจะมีสมุด และปากกาดีดี

จดข้อความหรือห้วงคำนึงบางอย่าง

ก่อนที่มันจะหลุดลอยออกไป...

อย่างง่ายดายเหมือนที่มันเข้ามา

 

สิ่งมีชีวิต ธรรมดาอย่างมนุษย์หนึ่งคน

ถูกสร้างมาให้จดจำ

และหลงลืมไปในคราเดียวกัน

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของความสุข

สีสันของวันวาน

หรือหลายต่อหลายเรื่องที่น่าอับอาย

ล้วนเข้ามาแล้วผ่านไป

 

บางคนอาจจะบอกว่าไม่ ฉันไม่ลืม

ลองหลับตานึกดูอีกทีสิ

ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้ว สีสันของความทรงจำ

จะหายสาบสูญไปอย่างรวดเร็ว

หลงเหลือไว้เพียง  เรื่องราว

และความรู้สึก...

'ตอนนั้น ที่เธอไปเที่ยวกับฉัน เราดูมีความสุข'

แต่ไม่ว่าจะกรอเทปย้อนดูกี่ทีต่อกี่ที

เวลาตรงนั้นอย่างแท้จริงก็ไม่มีวันกลับมา

หลุดล่องลอยไปเหมือนสายน้ำ

ไหลออกไปห่างไกลขึ้นทุกที

ทิ้งไว้แต่เพียงจินตนาการ 

ที่เปรียบเสมือนการเล่าปากต่อปาก

ไม่ซ้ำกันซักที   เวลานึกถึง...

 

สมองที่ว่าไร้ขีดจำกัดเหมือนมหาสมุทรนั้น

ได้ทำหน้าที่บันทึกเรื่องราวต่างๆไว้ตลอดเวลา

ไม่ว่ายามตื่นหรือนอนหลับ

แต่ด้วยแรงบีบอัดของความทรงจำ

ที่ค่อยๆไหลพรั่งพรูเข้ามาในแต่ละวัน

อาจทำให้เรื่องราวเล็กๆน้อยๆ

ค่อยๆเลือนหายไปในซอกหลืบของรอยหยัก

ติดอยู่อย่างนั้น อย่างเงียบๆ

แม้บางทีได้นำออกมานึกคำนึงถึง

ใบหน้าของคนที่อยู่บนนั้นมักจะเลือนๆลางๆ

หรือแตกละเอียดจนฟังไม่ได้

พูดไปก็เหมือนเพ้อ...

 

แต่ก็เป็นการดีที่คนเราได้หลงลืม...

ลิมความคุ้นเคยเก่าๆ

ลืมความสุข ลืมเสียงหัวเราะ

ลืมสิ่งดีดีที่เคยสร้างขึ้นมากับใครซักคน

ลืมคนที่เคยรัก และจากไปอย่างไม่มีวันกลับ...

ลืมความเศร้า ความผิดหวัง

ลืมความเจ็บช้ำ ลืมความทุกข์ใจ

 

เพื่อให้สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆอย่างเรา

...ที่มีลมหายใจ

มีวันพรุ่งนี้ต่อไป 

 

 

...อืมมมม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 it's there i can feel