จึ่งนั่งอยู่ริมถนนที่ทอดยาวออกไปสุดลูกหูลูกตา รายล้อมไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวสด    ข้างกายของเขามีสัมภาระ มากมาย

"จะไปไหนว่ะ"  เบสถามด้วยความสงสัย

 "ออกเดินทางดิ" จึ่งตอบทันที        

 "หือ.....ตอนนี้เลยเหรอ"

 "แน่นอน  ..... เมื่อวานกูได้รับจดหมายว่ะ "

"มันว่ายังไงบ้าง?"

.." หาฉันให้เจอ "

เบสนิ่ง ไปด้วยความไม่เข้าใจ "แค่นั้นเหรอ?"

"อือ" จึ่งตอบ พร้อมกับลุกขึ้น ยืดแขนยืดขา   

แล้วเขาก็แหงนหน้าขึ้นมองฟ้าสีคราม  " หึหึ หาเธอให้เจอ " จึ่งพึมพัมกับตัวเอง

"แล้วรู้เหรอว่าต้องไปไหน"

จึ่งถอนหายใจ แต่สายตาเขายังไม่ลดละจากท้องฟ้า  "ไม่รู้ว่ะ  แต่ถ้าเดินไปตามทางนี้ ก็คงรู้เอง"

" ครั้งที่แล้วยังไม่เหนื่อยพอเหรอว่ะ "

จึ่งมอง เบส ด้วยความเห็นใจ

" แค่ลัมกูไม่ตายหรอกว่ะ  ดูสิ แค่มองไปรอบๆก็หายเหนื่อยแล้ว " จึ่งตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

........

สายลม เย็นๆ พัดผ่านยอดหญ้า   ที่เคลื่อนไหวเล่นแสงแดด 

                                                เติมเต็ม ช่องว่างของพวกเขาอยู่พักนึง

จึ่งมองไปสุดสายตา  เขาเห็นแต่ถนนที่ทอดยาวไป

" ไกลนะ  และไม่แน่นอนด้วยว่า จะมีใครอยู่ปลายถนนเส้นนี้รึเปล่า ......." เบสพูดขึ้นมา

"....-และคนอย่างมึงจะไหวเหรอ-    มึงคงคิดคำนี้อยู่หล่ะสิ " จึ่งยิ้ม

"หึหึ  รู้ใจไปหมดจริงๆนะมึง"

"แล้วมึงจะตามมามั้ย" จึ่งหันมาถาม

" อื้ม เดี๋ยวตามไป "   

".... ดูสิ ทางที่เราเดินผ่านมาสวยจังเลยว่ะ "จึ่งยกมือชี้ไปข้างหลังเบส

  เบสยิ้มพร้อมกับยกมือชี้ไปข้างหน้าจึ่ง " เดินต่อไปเถอะ ข้างหน้ากูว่ามันสวยกว่าเยอะว่ะ"

"กูก็เชื่อว่าอย่างนั้น" จึ่งหัวเราะอย่างมีความสุข  "แล้วเจอกันนะ..."

   จึ่งหยิบเป้ พร้อมกับสมุดเปล่าหนึ่งเล่ม  ขึ้นมา  แล้วเขาก็ออกเดินไป

                                               เบสยังคงยืนมอง ทุ่งหญ้าสีเขียว.....

                                                                                                     "............หาเธอให้เจอ..."