เปิดแล้วคับ เวปแปะรูป

แบบมือสมัครเล่น ลองลองกด

ใครมีคำแนะนำ   มาช่วยบอกกล่าวกันได้นะค้าบ

 

ไปเยี่ยมชมกันได้นะ

^^

อยาก เอา เพลงที่มีอยู่แล้วในdesktop

มาใส่บล้อกอ่า

 

ใครก็ได้ ช่วยบอกผ้มทีนะค้าบ

 

(มีโมดูลแล้ว แต่หาเวปsourceไม่ได้ เลยไม่รู้ทำไง)

 

ช่วยผ้มที ช่วยผ้มที

 

 

ผู้หญิงเปรียบดั่งน้ำตาล

 

อัดแน่นด้วยคุณค่าทางโภชนาการ

อุดมด้วยสารอาหาร

 

ตามด้วยโรคเบาหวาน   น้ำหนักไม่พึงประสงค์

และอาจส่งผลไปถึงโรคหัวใจ..

 

หนังที่ดูดีดีแล้วเห็นไอ้อากิระทำหน้าแบบภูริชเพื่อนผม(มันเป็นคนที่หล่อมาก*สัส)

แล้วก็รู้สึกตะหงิดๆขึ้นมา

sugar and spice เป็นหนังที่มีหลายเสียงcomment ในลักษณะต่างๆนาๆ

บ้างก็ว่า โฮ้ย สุดยอด

หรือบางที ไม่เห็นมีอะไรเลย งั้นๆอ่ะ

หลากหลายทัศนะแต่คงจะเสียดายถ้าเลือกที่จะไม่ดู

 

ในมุมมองผมแล้ว หนังเรื่องนี้จะทำร้ายจิตใจขั้นรุนแรง

ต่อคนที่ได้ผ่านเหตุการณ์ บางอย่าง

สมมติว่า...

ถ้าผมได้เคยเจอสิ่งที่อากิระได้เจอในภาพยนตร์

และต้องไปนั่งดูหนังคนเดียวในอารมณ์เปลี่ยวๆช่วงฤดูหนาว

ผมอาจจะนอนกระอักเลือด

ตอนที่เพลงจบ ขึ้นท้ายเรื่องก็เป็นได้

ผมชอบนะ... ดำเนินเรื่องได้ตรงไม่มีความรู้สึกขัดแย้งเกิดขึ้นใน2ชั่วโมงก่าๆที่หนังฉาย

แม้หน้าแบบนิวๆของอากิระจะดูไร้อารมณ์ไปนิดก็เถอะ

แต่ทุกอย่างดูจริง และสัมผัสได้หมด

 

หลายคนคาดหวังกับอนาคต

บนโลกที่ได้ชื่อว่าความแน่นอนที่สุดคือความไม่แน่นอน

และหลายคน ยังคงวิ่งไขว่ขว้าตามหาความรัก

แม้มันจะเคยกรีดหัวใจของเขาให้เป็นแผลลึกยากที่จะลบเลือน

ทำร้ายกันและกันอย่างไม่รู้ตัว

ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

 

สิ่งที่เจ็บปวดมันไม่ได้จางหาย

มันเพียงแค่ผลักคุณให้ลงไปนอนกองกับพื้น

อย่าเพิ่งรีบลุกขึ้นมา..

ขอเวลาให้มันรักษาตัวเองก่อน

แล้วจึงค่อยลุกขึ้นมาใหม่

 

อย่าวิ่งหนี

เพราะความรักเป็นสิ่งสวยงามเกินกว่าที่จะมองข้ามไป

ไม่ได้สัมผัสเองก็คงไม่เข้าใจ

 

 

 

วันเสาร์ที่ลมหนาวหอมกลิ่นหวานนุ่มนวล ก็ผ่านไป:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมผ่านค่ำคืนอันโหดร้ายมาอย่างอิดโรย

การทำงานหามรุ่งหามค่ำเป็นการบั่นทอนสุขภาพอย่างโหดร้าย

วันนี้ ผม ได้ส่งโปรเจคอินทีเรียไป ด้วยกำลังภายใน และลมปราณแตกซ่าน

 โดยที่แปลกใจกับนโยบายการตรงต่อเวลา

 อันไม่ได้พบเห็นมานานตามระบบการเรียนเล่นเรียนเล่นเล่นของไอดี

 

ชิวเกินไป...

ประมาทเกินไป ย่อมนำพาให้เกิดเหตุการณ์

อย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปตามชีวิตของกลุ่มคนที่เรียนถาปัด

สิ่งไม่น่าแปลก

...

 

แต่วันนี้ ผม สัมผัสได้ถึงพลังอันลึกลับ

พอจิตคุณไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ

คุณจะได้ทำการเปิดสัมผัสที่6

 

ตั้งแต่ขับรถแล้ว มักจะเห็น เงาวูบวาบ ตามบริเวณที่มืด เหมือนมีคน พยายามทักทายเซย์ฮาย

หรือ ไม่ก็เกิดอาการเบลอ แต่ไม่ง่วง

มันให้ความรู้สึกเหมือน ...เอ้ะ นี่เราทำไรหว่า...อ้อ ขับรถ  ประมานนี้

 

พอถึงบ้านไขกุญแจกระจก ก็ได้ยินเสยงคนแปลกหน้าคุยกัน

ที่แปลกคือได้ยินจากในบ้านที่ปิดไฟมืดสนิท

และคุณพ่อคุณแม่ก็ยังไม่กลับ

จะเป็นอะไรไปได้อ่ะ

 

ผมค่อยๆเอื้อมมือไปกดสวิตส์ไฟในความมืด

ทันใดนั้นเองพอไฟติด

 

...

ห้องก็สว่าง

 

แล้วผมก็นั่งลงบนคอมพิวเตอร์

ช่วงนี้แหละ

ตอนที่ผมกำลังพิมอยู่ในเวลาเนี่ย...

 

(ผมก็หลับไป....หลอนมั้ยล่ะ)

 

 

 

วันนี้..

 

  วันนี้ได้ไปถ่ายรูปเล่นกับปุ๋ย

 

พรุ่งนี้..

  พรุ่งนี้คงอยู่บ้านทั้งวัน เคลียงาน อินทีเรีย

 

หรือวันไหนๆ...

 

 

 

 

spring cycling...

 

คำตอบที่รอมานาน

หลังจากที่ได้ยินมาหลายเช้า

 

วันนี้ดีเจอุ๋ยแห่งแฟท เรดิโอ ก็เฉลย คำตอบที่เฝ้า และเฝ้าคอย..

 

Spring Cycling- Euphoria

บทเพลงฤดูใบไม้ผลิ

 

ลองไปหาฟังกันดูนะ...

 

บางที ก็อยากเขียนอะไรง่ายๆ อ่านสบายๆ

อะไรที่มากเกินพอดี  บางทีก็อาจรู้สึกคลื่นไส้เป็นธรรมดาจริงมั้ย

 

แต่ถ้าธรรมดาเกินไป

อ่านกี่ทีกี่หนก็คงไม่จดจำ?

หรือ อาจแค่มองผ่านไปโดยไม่รู้สึกอะไร

และบางทีก็คงไม่ได้อ่านใหม่อีกรอบเลยด้วยซ้ำ

 

การเขียนมันต่างจากการพูดจังเลย

เวลาเขียนเราสามารถเรียงร้อยให้สวยงาม

ผิดกับคำพูดที่เปล่งเสียงออกไปแล้วเปลี่ยนแปลงไม่ได้

แต่ก็อาจดูจริงใจมากกว่า

 

แล้วอย่างไหนดีหล่ะ?

 

บางทีก็ไมรู้เหมือนกัน...

 

 

 

ผมยังคงจำได้เมื่อวันแรกที่ผมจับปากกา

ผมขีดเขียนออกมาเป็นมนุษย์ไม้ขีดที่มีผ้าคลุมเป็นซุปเปอร์แมน

ด้วยความกระตือรือร้น ที่เห็นพี่ชายของผมวาดรูปได้สวยกว่า

อีกทั้งยังหัดเขียนเท่าขนาดคนจริง ยืนอยู่เป็นแถวเป็นแนวตลอดทางเดินไปห้องนอน

ผมขีดเขียนอย่างมั่นใจโดยไม่กลัวว่าใครจะว่าอะไร

และไม่คิดว่าคุณแม่ยังคงปล่อยให้มนุษย์ไม้ขีดเหล่านั้น

ยังสามารถสบตาผมได้จนทุกวันนี้

 

และแล้วรูปแบบมนุษย์ไม้ขีดที่ หลบซ่อนอยู่ตามฝาผนังมุมต่างๆของบ้าน

ก็เปลี่ยนไป...

พวกเขาเริ่มมีใบหน้า

มีความรู้สึกจากแววตา

เริ่มพูดคุยซึ่งกันและกัน

เริ่มมีนิสัย แข็งกร้าวดุจชายโฉด หรืออ่อนโยนอย่างหญิงสาว

และอาจบิดเบี้ยว ไปตามจินตนาการที่ล่องลอย

ตามขอบเขตของดินแดนที่ผมเคยไป

ไม่ว่าบนดวงดาวสีครามที่3จากดวงอาทิตย์

หรือดวงดาวหลากหลายดวงผ่านจอสี่เหลี่ยม

ที่ได้เติมเต็มและหล่อหลอมขึ้นมาเป็นเบสที่อยู่ภายใน

 

ผมเคยคิดเคยฝันว่าจะเข้า ถาปัดไอดี เพื่อที่จะได้ต่อลมหายใจ

ให้บรรดามนุษย์ไม้ขีดของผมได้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

และยังเคยสงสัย

ว่าเหล่าคอนกรีต แปลนเสา และเครื่องจักร จะบ่อนทำลายพวกเขาหรือไม่

แต่เปล่าเลย ทุกสิ่งทุกอย่างต่างเติมเต็มให้มนุษย์ไม้ขีดของผม   เติบโต...

ความบริสุทธิ์ ของสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หลักสูตรที่สอนคนให้สร้างสิ่งมหัศจรรย์

ส่งผลให้มนุษย์ไม้ขีดมีชีวิตชีวา

 

แม้วันนี้พวกเขาอาจไม่สวยงามที่สุด

แล้วก็มีคนใจดี ให้โอกาสพวกเขาได้เดินทางออกจากหน้ากระดาษของผม สู่สายตาของโลกภายนอก

ไม่รู้จะพูดว่าอย่างไร

 

เพียงอยากบอกว่า

ผมรู้สึกดีใจที่เห็นลูกๆของผม เป็นผู้ใหญ่....

 

 

 

ขอบคุณ จากใจจริง

 

(ยังกะได้ออกเทป....ปล.คำขอบคุณให้ลากเมาส์ดูเอานะ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางทีก็มีซองจดหมายสีขาวประหลาด

จ่าหน้าซองถึงผม ด้วยชื่อของตัวผมเอง

แปลกตรงที่ วันเวลาบนหน้าซอง มันบอกเวลาหลายเดือนหลายปีถัดจากนี้ไป

ผมมักจะพบมันวางอยู่ใกล้ๆเสมอ

ในหลายๆที่

หลายๆเวลา

 

 

 

เพียงแค่ผมไม่กล้าพอที่จะเปิดอ่าน

ผมไม่อยากรู้ว่า ผมจะต้องเจอเหตุการณ์อะไรในอนาคต

อยากมองข้ามความหวังดีของตัวผมเอง

ที่เขียนออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรบนแผ่นกระดาษ

หรือขีดเขียนด้วยภาษาดิจิตอลลงในสเปซแห่งนี้ในวันข้างหน้า

 

ขอโทษด้วยที่วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

ผมไม่อยากรู้

ผมขอหลับตา

และอ่านย้อนกลับหลัง

สู่เดือนธันวา พฤศจิกา ตุลา  ที่ผ่านมา.. และผ่านไป

 

 

ขอบคุณในความหวังดี..  คนในอนาคต

 

 

 

 

 

 

  แล้วผมเดินทางกลับสู่อดีต...

 

  ช่วงเวลากว่าหนึ่งอาทิตยที่ผ่านไป

  เหมือนได้ขึ้นไทม์แมชชีนสู่อนาคตอาณาจักรอันไกลโพ้น

  แม้อยู่บนผืนโลกเดียวกัน

  แต่ทุกอย่างดูเหมือนต่าง

  ฮ่องกง ห่างกันหนึ่งชั่วโมง แต่ความรู้สึกห่างกันเป็นปี

 

   ได้แต่สงสัย...

  คนไทยทำอะไรกันอยู่...

 

 

  ประเทศไทยวันนี้ร้อนอบอ้าว

  แต่ท้องฟ้าเบื้องบน ยังคงปรากฎร่องรอยแสงแดด

  วันอาทิตย์ที่3ธันวาคม

  ไม่ต่างอะไรกับวันจันทร์ที่27พฤศจิกายน

  ลมหนาวไม่กลับมา

  แดดร้อนไร้ลม

  กับเมฆหมอกของไต้ฝุ่นชื่อประหลาด

  ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของผมในวันนี้เปลี่ยนไป

  ..ผมได้กลับบ้าน

  ดินแดนของคนรักสงบแม้จะขี้เกียจและมักง่าย

  ดินแดนของผู้คนที่มีรอยยิ้มเหลือล้น เพียงพอที่จะแบ่งปันให้คนแปลกหน้า

  และบ้านเรือนที่ไม่บดบังแสงอาทิตย์เหมือนเจ็ดวันที่ผ่านมา

 

  บ้านของฉัน และเธอ

 

 

  สิบห้านาฬิกา บอกเวลายามบ่าย

  บนรถสีครามที่เปิดแอร์ผลาญน้ำมัน

  กับปลายขอบเมฆของใต้ฝุ่นทุเรียนที่สะท้อนแดด

  บนดาดฟ้าของเจ อเวนิว

  เราปลีกตัวออกจากความวุ่นวาย

  นอนแหงนมองฟ้า ที่กำลังเปลี่ยนแปลง

  เสียงบรรเลงบทเพลงไพเราะ

  กับเสียงเธอเบาๆ

 

  คิดสงสัยทำไม

  ตอนนี้หรือต่อไป

  ห่างกันหนึ่งชั่วโมง หรือห่างกันหนึ่งปี

 

  ไม่สำคัญ

 

  เทียบกับหนึ่งวันที่มีความหมาย ของเธอและฉัน

 

  

  โซระ - ฮิคาริ