| Bez さんのプロフィール"นึกแล้วว่าคุณต้องอ่าน"フォトブログリスト |  ツール  ヘルプ |
|
12月24日 คริสตมาสอีฟเสียงเพลงคริสตมาสแครอล จะดังขึ้น ตลอดหนึ่งสัปดาห์ก่อนคริสตมาส
พวกเราทุกคน ต่างตื่นเต้นที่จะรอให้วันนั้นมาถึง
บางคนก็เตรียมเอาสายรุ้ง และโคมสีสันสวยสดมาประดับห้อง
บางคนก็ช่วยกันเก็บกวาดโต้ะ ทำความสะอาด
และคุณครูที่แสนใจดี จะงดให้การบ้านเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ก่อนวันคริสตมาส
ผมเติบโตมาในโรงเรียนคริสต์
ที่ก่อตั้งโดยเซนต์ จอห์น บัพติส เดอ ลาซาล
ตั้งอยู่แถวๆ ปลายขอบกรุงเทพมหานคร โดยมีซอยเป็นชื่อเดียวกับโรงเรียน
ตั้งแต่เล็กใส่กางเกงอนุบาลสีแดง จนเป็นเด็กเกรียน ม6
ก็ได้ใช้ชีวิตในรูปแบบของ นักเรียนเครือคริสต์มาร่วม15ปี
นานพอดู ถ้าเทียบกับสถานที่ที่ผมได้ยืนอยู่ตรงนี้
ถ้าจะจัดอันดับความสำคัญในวันเวลาตอนเด็กๆแล้ว
คริสตมาสนั้นถือได้เป็นอันดับสามของปีการศึกษา
รองจาก วันวิชาการลาซาเลี่ยน และกีฬาสี
วันนี้ทุกคนจะแต่งตัวตามสบาย
และเพื่อนๆก็ต่างจะงัดเอาชุดสุดเท่ เก๋มาใส่อวดกัน
ตอนนั้น ของผมคงเป็นชุดสไปเดอร์แมนของมาเวล ที่เคยดังมา กว่า10ปี เห็นจะได้
แล้วทุกคนก็จะกินอาหารเที่ยงที่เตรียมกันมาเองอย่างสนุกสนาน
หลังจาก วจนพิธีกรรมในช่วงเช้า....
เมื่อวานผมกลับไปยังสถานที่เดิม
ตรงนั้นที่เคยนั่งดู
ตรงนี้ที่เคยร้องเพลง
ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
บางสิ่งบางอย่าง หายไปจากความคุ้นเคย
ตึกเติบโต สูงใหญ่ เร็วกว่ามนุษย์
ผมยืนอยู่ในสนามบาส ที่ดูไม่ค่อยแปลกตากว่าวันก่อนๆ
ก็ยังคงได้ยินเสียงแว่วของเพลงคริสตมาส อยู่ไกลๆ
12月16日 pause me ช้าก่อน อย่าเพิ่งด่วนสรุปไป
ว่าท้องฟ้าที่กว้างใหญ่บนนั้น จะยังคงสดใสอย่างทุกวัน
หรือภูผาที่ตั้งตระหง่านตรงนั้น จะยังคงสง่างามตลอดกาล
เรายังคงยืนอยู่บนโลกที่ ความแน่นอนที่สุดคือความไม่แน่นอน
แต่ละเส้นทางที่เราเลือกในแต่ละวัน
ต่างล้วนนำพา ตัวเราไปในหนทางที่ต่างจากจุดเดิม
และไม่มีทางหันหลังกลับไปในวันวานอย่างวันนั้น
เคยได้ยินใช่มั้ย
เรื่องราวของคนมากมาย
ที่เคยพบ
และผูกพัน
และแล้ววันหนึ่ง
พวกเขาก็ต่างเดินไปในเส้นทางที่ต่างกันไป
แม้ว่าจะกลัว
แต่บางทีก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
พวกเขา ปล่อยมือ
แล้วเดินจากไปในเส้นทางของตน
หยุดก่อน
ก่อนที่เราอาจจะห่างกัน ไปตามกาลเวลา
แค่อยากจะบอกว่า
เส้นทางที่เราเดินด้วยกันมา
นั้นวิเศษที่สุด
ขอบคุณนะ
และรักมากด้วย
12月4日 Shooting star theoryเศษ หิน ยังคงลอยอยู่อย่างนั้น
ห่างไกลแสนไกลในอวกาศอันกว้างใหญ่
ปลิวไปมาอย่างไร้ทิศทาง
ไร้แบบแผน และไร้จุดหมาย
ที่ปลายสุดขอบฟ้า ท่ามกลางหมู่ดาว
ลอยไปลอยมา ..อยู่อย่างนั้น...
เศษ หิน น้อยใหญ่
ต่างวนเวียน อยู่ในความมืดมิดของจักรวาล
บดกัน เบียดกัน โดยไม่ได้ตั้งใจ
กระทบกระทั่ง
แตกสลาย
ชนกันไปมา
กระจัดกระจาย และหลงทาง
ลอยไปลอยมา ..อยู่แบบนั้น...
เศษหิน ได้ยลแสงของดวงอาทิตย์
ร้อนแรง และเปี่ยมด้วยพลัง
ได้สัมผัส สีสันของหมู่ดาว
สงบเยือกเย็น และสวยงาม
แต่เศษหิน..
กับไร้ซึ่งความหมาย
เป็นก้อนหินธรรมดา
ที่ไร้ค่า
เป็นขยะ ของอวกาศ
แล้ววันหนึ่ง
ท่ามกลางหมู่มวล ก้อนหิน
ปรากฎแสงสีคราม สุกสกาว
หนึ่งในเหล่าก้อนหิน
เลือกที่จะเป็นดาวตก
และเดินทางออกจาก หมู่อุกาบาต
ไปสู่เส้นทางที่ตนฝัน
ที่ไร้ซึ่งความแน่นอน
แต่เปี่ยมล้นไปด้วยความสวยงาม
ดูชั้นสิ
มองชั้นสิ
เห็นชั้นมั้ย...
และไม่นาน คงแตกสลายกลายเป็นละอองไอ
เป็นฝุ่นธุลีแห่งดวงดาว
ที่ไหนซักแห่ง ในอวกาศอันกว้างใหญ่..
แด่หนึ่งในอีกหลายร้อยดวงดาว ที่ผ่านมาและผ่านไป
ในเสี้ยววินาที ของค่ำคืนแสนสงบ
|
|
|
