ฉันขีดท้องฟ้าด้วยมือเปล่า

แบ่งสีบนนั้นออกเป็นสองเฉดสี 

สีขาวและสีดำ

 

ฉันสัมผัสผืนทรายด้วยมือเปล่า

บีบเม็ดทรายผ่านฝ่ามือแบ่งออกเป็นสองสี

สีขาวและสีดำ

 

ฉันเดินต่อไปบนเส้นทางที่ว่างเปล่า

กางแขนออกไปทางซ้ายและขวา

ด้านซ้ายคือสีขาว

ด้านขวาคือสีดำ

 

ฉันมองเห็นแสงอาทิตย์ด้วยตาเปล่า

แม้มันจะเป็นสีขาว

แต่พอฉันหลับตามันจะต้องเป็นสีดำ

 

ฉันเดินผ่านผู้คนบนถนนที่ว่างเปล่า

บอกพวกเขาว่าคือสีขาว

และบอกพวกเขาว่าคือสีดำ

 

แล้วผู้คนบนถนนที่ว่างเปล่า

บอกกับฉันว่า ฉันคือสีขาว

และบางคนก็บอกกับฉันว่า

ฉันคือสีดำ...

 

 

 

 

'ลาซามหันตรา' เป็นหอคอยกลางป่าที่ทำมาจากหินเขี้ยวหนุมานขาวอร่ามตา

สามารถมองเห็นได้จาก ขุนเขารอบด้านทั่วทิศแถบหิมพาน

และเป็นสถานที่อันรู้จักกันดีในหมู่บรรดาจอมขมังเวทอโยธยา

เหล่าบรรดาขุนนางที่มีบุตรหลานจนถึง จอมยุทธทั่วฟ้า ต่างปราถนาจะให้ทายาทของพวกเขา

ได้ศึกษาพระธรรมและอาคมในเขตขันธ์ของนครแห่งนี้

 

เป็นเวลาล่วงเลยมากว่าสองร้อยปีที่ผู้สำเร็จวิชาจากลาซามหันตรา

ได้นำวิชาอาคมไปพัฒนาบ้านเมืองจนถึงสร้างสรรค์ นวัตกรรมใหม่ให้มหานคร

ก่อนวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนยี่2วันจะเป็นวันเฉลิมฉลอง การสถาปนาลาซามหันตรา

โดยใช้ชื่อ'ราตรีศรีรัตนา'หรือในภาษาปะกิดถิ่นชนผมทองเรียกกันว่า ลาซาลเลี่ยนแฟร์ 

ซึ่งจัดขึ้นเฉลิมฉลองทุกปีเป็นต้นไป  จะเป็นค่ำคืนที่เหล่าบรรดานักรบผู้เกรียงไกร จนถึงนักเวทผู้ยิ่งใหญ่

ที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันใต้เงาหอคอยลาซามหันตรา จะมีโอกาสได้พบปะกันอีกครั้ง

 

จึงขอให้เหล่านักเดินทางทุกท่านเตรียมพร้อมและมาผ่อนคลายพร้อมกันถ้วนหน้า

หมายเหตุ ภายในงานไม่อนุญาตให้มันผู้ใด ร่ายเวทมนต์หรือ ชักดาบออกจากฝัก

มันผู้ใดกระทำการเช่นนั้นพึงถูกลงโทษสถานหนัก

 

-อะไรวะ

การก้าวกระโดด ของวันเวลา ผ่านไปรวดเร็วอย่างไม่ทันตั้งตัว

อีกหนึ่งข้อความขอจารึกไว้

ก่อนที่ทุกอย่างจะแปรผัน

เหตุการณ์ในช่วงสามเดือน อาจสาบสูญเป็นอากาศธาตุ

เพียงแค่ผู้เขียนไม่ได้แวะเวียนมาspace ที่เขาเคยรู้จัก

หากจะถามว่าเกิดอะไรกับฉัน

ก็คงบอกปัดและบ่นพึมพำว่า ขอฉันฝันต่อไป

 

ฉันหลับตาลงเดือนตุลา

ตอนที่ลมหนาวที่แสนหวานกลับมาอีกครั้ง

 

ฉันเคยเชื่อว่า ความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

ความสวยงามของฤดูหนาวก็มักจะปลิวหายไปเมื่อเลขปฎิทินเพิ่มจำนวน

แต่แค่เพียงหนาวและเหงา คงไม่เป็นไร

เพราะในเมื่อมีคนเคยแต่งเพลงว่า ความเหงาคือเพื่อนของเรา

ฉันก็คงไม่ได้เหงาอย่างเดียวดายบนโลกใบนี้

เคยเข้าใจและยอมรับ

คราบน้ำตาที่มองไม่เห็นเคยบาดลึก

คอยจดจ่อกับหน้าหนาว ที่หัวใจว่างเปล่า

กอดตัวเองกับลมหนาวที่จะเข้ามา

 

เคยถามหา ว่าความรักคืออะไร

คิดคิดฝัน ว่ารักดีดี เป็นแบบไหน

และเคยถามตัวเอง ว่าทำร้ายใครมามากนัก

พี่ชายเคยบอกไว้

นี่อาจเป็นกรรมของมึง

ที่ทำร้ายใครต่อหลายคนจนตัวเองต้องลิ้มรสความเดียวดาย

มันขมขื่น และทำให้รู้ว่ารักรสหวานขนาดไหน

 

ดังนั้น ฉันจึงหลับตาลง

หนีจากโลกที่ ฉันเคยประกาศกร้าว ว่าไม่มีอะไรแน่นอน

หลบหนีอยู่ในปุยนุ่นและกลีบเมฆ

ล่องลอยออกไปบนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่

โบยบินไปให้ไกลสุดสายตา

ข้ามผ่านขอบเขตของกาลเวลา

และที่แห่งนั้นเอง

ชื่อที่เคยคุ้นเคยถูกลืมเลือน

แทนที่ด้วย ท้องนภาสีคราม

กับเธอ แสงสว่างที่อยู่กับผมตลอดเวลา..