ปีนี้คงเป็นปีที่ร้อนสุดในชีวิต

ประมาณว่าถ้าเอาน้ำหยดลงบนคอนกรีต คงระเหยเป็นไอได้ในพริบตา

ไม่เหลือแม้แต่คราบความชุ่มชื้น หรือร่องรอยให้ได้พบได้เห็น สำหรับผู้มาทีหลัง

 

เรื่องราวของผมก็เช่นกัน

spaces ที่เคยเป็นเสมือนหน้ากระดาษบันทึกความรู้สึก ดีบ้าง ร้ายบ้าง

ที่เคยขีดเขียนเรื่องราวที่พบเจอมาในแต่ละวัน เพียงเพื่อย้ำเตือนให้รู้ว่าตัวผมไม่ได้หายไปตามวันเวลา

เหมือนดั่งหยดน้ำ ในวันแดดแรงๆอย่างเช่นวันนี้

 

แต่ผมกระโดดข้ามผ่านกาลเวลา  โดยไม่ทิ้งร่องรอยของวันที่ผ่านไป

 

....อาจเป็นเพราะผมกำลังหลับตาฝัน เลยไม่สามารถมองเห็น สิ่งที่อยากขีดเขียนได้เหมือนแต่ก่อน