ในที่สุด จามจุรีต้นใหญ่ที่อยู่คู่ภาควิชาออกแบบอุตสาหกรรม หน้าคณะก็ล้มลงมา

  อย่างสง่างาม และ ไม่ทำร้ายใคร

 

  สิ่งที่ว่ายืนยงบางครั้ง ก็ล้มครืนลงมาดื้อๆ

  อย่างไม่บอกกล่าว

 

 เย็นวันที่29 พค. 2550

 ผมยืนมอง ร่างของยักษ์ใหญ่ใจดี ที่คอยให้ร่มเงา หลับไหลอย่างมีความสุข

 

 แต่ไม่ว่าอย่างไร

 ตะปูขึ้นสนิม ที่เคยปักไว้ข้างลำต้นของเขา

 กับเรื่องราวที่ผ่านไป

 

  หาอย่างไรก็ไม่เจอ...

 

 

 

 

 เมื่อบางสิ่งบางอย่าง เกิดขึ้น

 

 คนเราก็ต่าง งัดเอาเหตุผลนานา ร้อยแปดพันเก้า ตั้งแต่หมาเห่า ยันฟ้าร้อง

 เพื่อ ยืนยัน จุดยืนของตัวเองให้อยู่ในด้านที่ถูกต้อง ด้านที่ปลอดภัย

 

 หนำซ้ำ แผลเก่าที่เคยจมลึกอยู่ในพื้นดิน ก็ถูกเม็ดฝนเหตุผล ชะล้างจนเรื่องบานปลาย 

 กลายเป็นเรื่องใหญ่

 

 แม้บางครั้ง การกางร่ม ไม่ใส่ใจว่า ฝนที่ตกมาจะเป็นแบบไหน

 ก็อาจทำให้ เกิดความขุ่นข้องหมองใจกับหลายๆฝ่าย

 นานไป ก็คงต้องเปียกเข้าสักวัน

 

 แล้วควรทำยังไงล่ะ 

 วิ่งเล่นกลางสายฝน ให้มันชุ่มช่ำหัวใจ แล้วหัวเราะอย่างมีความสุขไปเลยดีมั้ย..

 

 บ้าดิ เด๋วคงเป็นหวัดแย่เลย.... 

 

  สวัสดี ทำไมวันนี้ถึงมาเขียนบล้อกหล่ะ แปลกใจจริงๆ

 

 อ่อ เหรอ แล้วเป็นยังไงบ้าง

 

 ก็นั่นแหละนะ  ก็ต้องคุยกันไว้ อะไรที่ไม่ดีก็ให้มันผ่านๆไป 

 ว่าแต่ขี้แยขึ้นเยอะเลยนะเรา โตแล้ว ใครเห็นอายแย่

 

 ก็เข้าใจกันแล้วนิ

 vn,

 อืมดีแล้วๆ

 

 รักกันนานๆนะ

 vn,

 

 --------------------------------------------------------

 

 

 

  

พลาดจนได้

 

กะอัพวันที่24 แต่ดันเล่นเนท เพลิน

 

กระโดด มาเดือนพฤษภาคม ฝนตกพรำๆ

ที่มหาลัยกำลังมีเทศกาลรับน้อง

 

และคนหนึ่งคนก็รู้ตัวอีกที ว่าอยู่ปี4แล้ว

 

หวัดดีค้าบบบ พี่...เอ่อ...พี่อะไรน่ะครับ