Bez 的个人资料"นึกแล้วว่าคุณต้องอ่าน"照片日志列表 工具 帮助

日志


5月20日

โอ้ เพื่อนเอ๋ย...

 
วันนี้ นั่งอยู่คนเดียวกับจอมอนิเตอร์ที่คุ้นเคย
เป็นวันอากาศร้อนอบอ้าว ท่ามกลางการมาของฤดูฝน
แม้แดดจะร้อนแรง แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว ในสภาพแบบนี้
 
โอ้ เพื่อนเอ๋ย
เราเคยฝันถึงวันที่แสนหวาน
ชีวิตมหาวิทยาลัยที่แสนมันส์
ไปไหนต่อไหนร่วมหัวชนใต้
มีกลุ่มเพื่อนรู้ใจ แบกเป้ เดินป่า
กระโดดน้ำ กลางทะเลอันดามัน
 
ผ่านมา5ปี .. เวลาเปลี่ยนไปอย่างน่าใจหาย
ความว่างเปล่าได้ผ่านเข้ามาหลังจาก ทำตัววุ่นวายข้ามปีผ่านปี
บางสิ่งบางอย่างได้หายไป...
 
โอ้ เพื่อนเอ๋ย...
พวกแกอยู่ไหน...
ก่อนที่พลังแห่งวัยจะผ่านไป
 
 
ฉันอยากได้ความทรงจำเหล่านั้นกลับมา...
 
 
เรียนไอดีแสนลำบาก..
แม้ถึงจะเรียกเพื่อน
แต่ลองนับนิ้ว ได้ไม่ยากเย็น
 
 
 
 
 
 
 
 
5月11日

ฉันจะเล่าถึงอนาคตที่แสนหวาน

วันนี้ มีชายผู้เผลอเรอ
เข้ามาพูดคุยกับผมอย่างเย่อหยิ่ง
ขีดเส้นโยงต่อเนื่องเกี่ยวกับอนาคตของผม
....
 
   โอเคเลยไม่ต้องเป็นห่วง  อีกหนึ่งปีข้างหน้า 
 แกจะได้ทำงานในที่ซึ่งโด่งดัง มีชื่อเสียง
ที่ซึ่งเป็นที่หมายปองของ ใครต่อใครหลายคน 
อาจจะพูดได้อีกว่า ที่ที่แกจะเข้าไปอยู่
มันคือปลาย ยอดของพีรามิด ในวงการธุรกิจ
ที่ซึ่งขนานนามว่า "illusion" ชื่อแสนคุ้นหูของเอเจนซี่ชั้นนำ
เงินเดือนเริ่มต้น พูดได้เลยว่า หาที่ไหนมากกว่านี้ ไม่มีอีกแล้ว
อีกทั้งบรรดา คนที่รายล้อมแก ล้วนเป็นมืออันดับต้นต้น ของประเทศ
ที่มีคนที่ถูกขนานนามว่าอัจฉริยะแห่งวงการสร้างภาพมายาเป็นหัวเรือนำทีม
แก จะได้ทั้งความรู้ ประสบการณ์ และความร่ำรวย อย่างไม่ต้องสงสัย...
 
ผม นิ่งเงียบไปซักพัก 
ด้วยความสงสัยจึงถามเขาว่า
แล้วผมจะต้องแลกเปลี่ยนอะไรกับสิ่งนั้น
....
 
 
ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวแก
เวลามียี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนเดิม
แล้วแต่ว่าแกจะจัดสรรมันยังไง
แต่แน่นอนว่า
ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม แกก็ต้องแบ่งเวลาส่วนหนึ่ง
ให้กับปัจจัยใหม่ที่จะโผล่ขึ้นมาในชีวิตของแก
'การทำงาน'
ตัดความต้องการออกไป  งานคือ สิ่งที่อยู่เหนือ อีโก้
เขาต้องการสิ่งใด แกก็ต้องสนองตอบตามสิ่งนั้น
ไม่ยากใช่มั้ย?...
 
ชายผู้เผลอเรอจ้องมองผมด้วยสายตาเหมือนเขารู้อะไรบางอย่าง...
ใช่แล้ว  แกจะต้องเปลี่ยนนิสัยเด็กๆของแก
เวลาเล่นเกม เวลาวาดรูป เวลาขี้เกียจ จะต้องลดน้อยลง
และแน่นอน ว่า เวลา สำหรับ เธอคนนั้น  จะน้อยลงด้วย
ขึ้นอยู่แกจะดีล กับปัญหาที่ตามมายังไงแล้วหล่ะ...
ชายผู้เผลอเรอ  ตบไหล่ผมเบาๆ
ชั้นจะให้เวลาแก หนึ่งปี..
แกจงทำตามสิ่งที่แกอยากทำ ให้มากที่สุด
เหยียบคันเร่งให้แรงที่สุด
ก่อนที่แก..
จะกลายเป็นชั้น...

ชายผู้เผลอเรอยิ้มหวาน
ชั้นยังจำความฝันของแกได้.. แกเคยบอกชั้น
การตื่นมา มองเห็นท้องฟ้าทุกทิศทาง
มีทุ่งหญ้า ปลิวไสวอยู่นอกหน้าต่าง
พระอาทิตย์ขึ้นปลายขอบฟ้า
มองดูบ้านเรือนจากมุมสูง...
ถ้าแกเป็นชั้นเมื่อไหร่ .. มันไม่ไกลเกินเอื้อมหรอก

ผมมองแววตาเย่อหยิ่งของเขา
แล้วบอกเขาว่า
สิ่งที่แน่นอนที่สุดบนโลก คือความไม่แน่นอน...

เขาหัวเราะเสียงดัง
..พูดเป็นเล่นน่า....
แล้วเขาก็เดินจากไปในความมืดของกาลเวลา