สมมติว่า ....

 

เรื่องราวความรัก เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน

เปรียบเสมือนดอกไม้ที่กำลังผลิบานในหัวใจ

เขาเชื่อ ว่าเธอคือคนที่จะเข้ามาทำให้ชีวิตสดใส

แต่ก็ไม่อาจแน่ใจ  บนโลกที่เชื่อไม่ได้กับคำสัญญาของมัน

 

เรื่องราวผ่านไป ในช่วงปีของการชิดใกล้

ทั้งในขอบรั้วมหาลัยและในจินตนาการหลับฝัน

ทั้งสุขและทุกข์เจือปน ผ่านค่ำคืนวัน

เขากำลังรอบางสิ่งบางอย่าง หรือเธอกำลังรอบางสิ่งบางอย่าง

ใครนั้นจะเป็นผู้เดินเข้ามาก่อนกัน

 

และแล้วฟ้าฝนก็เปลี่ยนสีครามเบื้องบนให้หายไป

เพราะที่ว่างตรงข้างเธอนั้นไม่ใช่ใคร

แต่ก็ไม่ใช่ตัวของเขาเอง

 

......อืม  จะได้เขียนเป็นการ์ตูนมั้ยนะ....

 

 บางสิ่งบางอย่างเมื่อไม่ได้ใช้งานย่อมเสื่อมถอยลงไปตามธรรมชาติ

 ไม่จริงเลยที่ใครซักคนจะบอกว่า มันยังอยู่อย่างเดิม ไม่ลดน้องลงเสียแต่อย่างใด

 อย่างเช่นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่หลายคนพยายามอดทนชนะขีดจำกัดของตนเอง

เพื่อให้มันอยู่ในรูปแบบที่น่ามอง

ผ่านไปอาทิตย์เดียวมันก็ค่อยๆละลายเป็นก้อนไขมันธรรมดา

ที่โดดเด้งได้ถ้าเรานึกสนุก

 

การเขียนบล้อกก็เช่นกัน

ครั้งนี้ที่ผมวางนิ้วลงบนคีย์บอร์ด มันกลับไม่ไหลเลื่อน เหมือนช่วงเวลาก่อนๆ

ผมทิ้งมันไปเกือบปีเห็นจะได้

ไม่มีสาเหตุ ไม่มีเรื่องราว ผมแค่ไม่คิดจะเขียนมันต่อ เฉยๆแบบนั้น

ทำไม หรืออย่างไร ผมก็ตอบตัวเองยังไม่ได้

 

ถ้าวันนึงผมลองเปิดกลับไปเดือนเก่าๆ ก็คงจะเห็นข้อความเดิมๆ ที่เคยเขียนผิดๆถูก

เรื่องไร้สาระบ้าง หรือ ประโยคอะไรก็ไม่รู้  ที่คนหนึ่งคนจะลองขีดเขียนออกมาได้

แต่สำหรับเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา มันหายไป

เสียดายอยู่ลึกๆเหมือนกัน

 

....

 

 

ก็คงไม่มีไอดียี่สิบสอง

อาเจ้สีน้ำเงินคันโปรด ก็คงไม่มีคนขับ

สมุดวาดรูปก็คงไม่มีหน้าต่อไป

วาค่อมก็คงไม่มีคนใช้

ตัวละครในเกมเลเวลคงไม่เพิ่ม

ห้องเรียนก็คงโล่งขึ้น

เวลาครูสอนก็คงมีคนหลับน้อยลง

เวลาตรวจแบบ ก็คงสั้นลง

ตู้เสื้อผ้าคงไม่มีคนเปิด

ผ้าเช็ดตัวก็คงไม่เปียก

และเตียงก็คงไม่ยับ

กล้องก็คงไม่มีคนถ่าย

ไฟล์ในคอมก็คงไม่เพิ่ม

และเรื่องราวอีกเล็กน้อยจิปาทะ ที่หายไป

 

ใช่...

พ่อแม่คงเสียใจ

พี่ชายและยายน้าคงเศร้าโศก

เพื่อนๆก็อาจแค่ใจหาย

แล้วเธอจะเป็นยังไงนะ..

 

ลองลองคิดดูแล้ว..

ตัวเราก็แค่นิดเดียว โลกเรามันก็นิดเดียว 

เส้นทางโลกของเราที่เคยเชื่อมโยงกับคนอีกหลายคน

พอมันแตกสลายไป

รอยต่อระหว่างมันมันคงไม่ลึกซักเท่าไหร่หรอก

 

จริงมั้ย