ณ เวลา ตีหนึ่งครึ่ง ในยามดึกของคืนวันจันทร์ที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นวันอังคาร

หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างในหัวได้หยุดลงจากการสั่งการในงานที่ไม่รู้จักจบสิ้น

ผมเคาะแป้นพิมพ์ เป็นถ้อยคำอักษรภาษาดิจิตอล อยู่ท่ามกลางแสงไฟฟลูออเลสเซนส์

ท่ามกลางความกลวงเปล่า ในห้วงของความคิด

 

เคยสงสัยในหลักสูตร สิ่งที่กำลังเรียนกำลังศึกษาอยู่    

แต่ตอนนี้เพิ่งเข้าใจ ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิดก็ตาม

ประเด็นของมันไม่ได้อยู่ที่เนื้อวิชาการ

แต่มันอยู่ที่หลักจิตวิทยา และการทำงานร่วมกับคนอื่น

ผ่านมันไปให้ได้ แล้วเราคงจะพบอะไรบางอย่าง

 

ผ่านมันไปให้ได้ แล้วเราจะค้นพบอะไรบางอย่าง

 

 

        จงเรียนรู้    เพราะข้างนอกมันมีอะไรอีกเยอะ

        และเราไม่อาจอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้

 

สิบห้านาทีที่ผ่านไป ผมสูดหายใจ...

และนั่งพิมพ์งานต่อไป