ไปอ่านบล้อกเพื่อนมา...

 

ใช่ ผมมีเพื่อนอยู่คนนึง เขาชอบเขียนบล้อก

พอมีเวลาว่างผมมักชอบไปเยี่ยมเยียนspace ของเขาบ่อยๆ

ตั้งแต่msn เริ่มมีบทบาทในชีวิตของใครๆหลายคน

 

ตอนแรกๆ มันเขียนอะไรก็ไม่รู้

อ่านไปโคตรงง แบบประมาณว่า ต้องมาตีความต้องมาแกะรหัส

แต่มักจะมีอะไรอยู่ในนั้นเสมอ

อะไรซักอย่างที่เพื่อนผมเห็นแต่คนอื่นไม่เห็น

 

เวลาผ่านไปเกือบ4ปี

เพื่อนผมคนนี้ก็ยังคงเขียนบล้อกเป็นงานอดิเรก

แม้ผมจะห่างหายจากการเขียนบล้อกไปบ้าง

แต่ทุกครั้งที่เขียนเสร็จ

ก็มักจะแวะเวียนไปยังบล้อกสองสามคนที่แอบชื่นชอบงานเขียนของเขาเหล่านั้นอยู่

 

โดยเฉพาะคนนี้

ภาษาของมึงแม้ง...

มีเสน่ห์ เหี้ยๆ

 ...  ว่ะ

 

ซื้อหนังสือของนักเขียนดังๆมาอ่านทั้งเล่ม

ยังไม่รู้สึกดีเท่าได้อ่านงานเขียนของมึงเลย

 

เขียนต่อไปนะสัส กูจะคอยดูมึงอยู่

 

 

 

อัดอั้นจนต้องขอเขียนจากใจจริง  

 

 

 

 

หลายคนอาจไม่ได้สังเกต

ว่ามีบันไดที่ทอดตัวออกไปในความมืดข้างห้องน้ำผู้ชายชั้น3ของไอดี

ส่วนใหญ่มักไม่ได้ใส่ใจ และบางคนก็อาจไม่รู้ด้วยว่าอะไรอยู่ตรงนั้น

คงมีแต่คนอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง

ลองเดินขึ้นไปว่ามีอะไรอยู่ในความมืดและกลิ่นอับ

อย่างน้อยผมก็คนนึงละ

 

ปลายทางของบันไดนี้ มีประตูบานเล็กที่เปิดแง้มอยู่ตลอดเวลา

พอมันเปิดออกอย่างช้าๆกับเสียงเอี้ยดอ้าด

ก็จะมีลมเย็นๆลอดผ่านช่องว่างให้ได้สัมผัส

หลังประตูนี้ก็คือดาดฟ้านั่นเอง

ที่โล่งกว้าง และความสูงในระดับนึงของที่แห่งนี้ เพียงพอสำหรับคน สองคน

ที่จะได้ปล่อยใจให้สบาย แหงนหน้ามองฟ้าได้ในช่วงเวลาเย็นๆ

มันอาจจะเป็นแค่ ลานคอนกรีตธรรมดา ของใครหลายคน

แต่สำหรับคนแปลกๆอย่างผม

 ที่ตรงนี้ทำให้ผมสบายใจ

และหายใจได้ทั่วท้อง

 

ไม่ว่าจะกลุ้มใจ เครียดหรือคิดอะไรไม่ออก

ผมมักจะปลีกตัวออกมานั่งดูพระอาทิตย์ตกตรงนี้เสมอ

ได้ชมฉากละครธรรมชาติโดยมีหมู่นกบนนั้น เป็นตัวเอก

มองจังหวะการเปลี่ยนแปลงแสงสีของขอบฟ้า

ได้เห็นก้อนเมฆเต้นรำ

และการจากไปของพระอาทิตย์

 

 

ในช่วงปลายฝนต้นหนาวแบบนี้

จะมีอะไรสวยงามไปกว่าท้องฟ้ายามเย็นๆล่ะ

มัวแต่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม

มันจะได้อะไรมั้ย

 

ขอบคุณประตูที่ไม่เคยปิด

ทำให้ผมพบทางออกในช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย